دونۀ گندم

برای خودت؛ با زیباییِ خودت

2012-02-14T00:38:00.000-06:00

موسیقی خوب بود، طاق باز دراز کشیدم روی زمین، دستم رو بالا گرفتم روی هوا. دستِ من بود و پشتش زمینۀ خالی و شیری رنگ سقف. دوست داشت با موسیقی پرواز کنه، تو هوا غوطه بخوره و روی اون زمینۀ ماتی که زیبایی رو به زور برمی تابید بدون قلم مو نقش بکشه؛ می خواست خودش باشه، به من متصل نباشه، به بازو و تن من وصل نباشه. کاش می شد رهات کنم بِری؛ بی تو شاید بتونم با پاهام بنویسم، با نگاه نوازش کنم، اما بی تو با سازم چه کنم؟ نمی تونم بذارم بری، و اینطوریه که فقط گاهی می تونم دراز بکشم و روی هوا نگهت دارم و ساعتی باهم وانمود کنیم که تو آزادی و می رقصی برای خودت و با زیبایی خودت.

اون لبخند و آدمها

2012-02-10T20:11:00.000-06:00

وارد کافی شاپ شدم، دنبال دوستم می گشتم، جایی که همیشه می نشست رو نگاه کردم، نبود، جاش یه پسری نشسته بود که لپ تاپ جلوش بود و معلوم بود وِب کَمِش روشنه و لبخندی روی لبش داشت که به خاطر شنیدن چیزهای خنده دار و بامزه نبود ، از اون لبخندها که فقط چون کسی داره نگاهت می کنه که دوستت داره روی لبهات میاد و تا زمانی که اون نگاه روی توست اون لبخند هم می مونه، و خودت نمی فهمی که چقدر این قابل تشخیصِ برای بقیه. فکر کردم نباید انقدر به حالت های آدمها دقت کنم!! صورتم رو کردم اونطرف، یه کم منتظر نشستم، دیرم هم شده بود، تمرین داشتم، یه کم بعدش هم دوستم زنگ زد گفت جایی گیر کرده و نمی رسه، سوار ماشین شدم و رفتم. تو راه فکر کردم که هم خوشم میاد از این لبخند و هم ته دلم تحقیرش می کنم، شاید به خاطر اینکه به طرز احمقانه و خودپسندانه ای متوجه آدمهای اطرافش نیست. اون لبخند، آدمها رو نادیده می گیره و زیباییش رو انحصاری می کنه ؛ و آدمها هم در جواب، حتی در بهترین حالتی که زیباییش رو درک می کنن، اون لبخند رو تحقیر می کنن!

نظر

2012-02-10T12:04:00.000-06:00

کسایی که تار می زنن صهبا مطلبی رو می شناسن حتما. من هم خیلی قدیم چندبار تو کلاس دیدمش و کارهاش رو هم دنبال می کنم همیشه. ساز زدنش برام یه کم عجیبه، هیج عیبی نمی تونم روش بذارم، دستهاش سبک و فرز و پرقدرت و سریعِ، مسلطِ روی سازش، خیلی تمیز و واضح می زنه، توی بداهه زدن مسلطِ و کم نمیاره. تنها چیزی که اذیتم می کنه توی ساز زدنش اینه که براش خیلی راحته ( و نه به معنای خوبش)، یعنی انگار انقدر راحته که درگیر نمی شه با ساز، کلنجار نمی ره با موسیقی، نمی فهمم که داره کاری می کنه! و این به خاطر خوب بودنش نیست، چون به نظر من وقتی نوازنده های خوب دارن ساز می زنن آدم حس می کنه که دارن تلاش می کنن برای یه چیزی، برای هرچی؛ برای پیدا کردن یه نُت حتی، برای پیدا کردن جایی، برای اینکه تو بشنوی چی دارن می گن، برای لذت بردن خودشون، برای یه چیزی بالاخره؛ اما من توی ساز زدن و چهرۀ صهبا هیچوقت متوجه این تلاش نشدم.

انتظار

2012-02-10T11:43:00.001-06:00

بداهه نوازی از مسعود شعاری گوش می دادم، ویدئویی نزدیک هشت نُه دقیقه توی یوتیوب که یکی از دوستهام برام فرستاده بود. خیلی خوب و پرشور بود، می دیدم که داره به آخرش می رسه و انگار شعاری داره با تک مضراب و آروم تمومش می کنه، تو دلم گفتم « نه، اینطوری نه تو رو خدا، برو بالا، آروم نه، اینطوری تموم نکن» که یهو دوباره شور گرفتش و حسابی تمومش کرد. بعضی وقتها سورپرایز شدن توی شنیدن قشنگه، اینکه نمی دونی با جملۀ بعدیش کجا می ره با بداهه، بعضی وقتها اما باید اونجایی بره که تو منتظری وگرنه ناامید می شی.

دغدغه

2012-02-10T01:26:00.002-06:00

- شنیدم دارین می رین سوئد

- آره
- خب خیلی خوبه، تبریک می گم... خوش به حالتون
- چطور؟ دوست داری اونجا رو؟
- می دونی من اینجا هر بار بخوام برم اسکی چند ساعت باید درایو کنم؟ اونجا راحت می تونید برید اسکی همش.
- خب آره! |-:
********
- شنیدم دارین می رین سوئد
- آره
- خب خیلی خوبه، بیمه تون مجانی می شه عوضش! راحت دکتر و اینها می رین!
- خب آره! |-:

********
- شنیدم دارین می رین سوئد
- آره
- اینجا گرین کارد گرفتین؟
- نه
- اشکال نداره، شاید اونجا سیتیزن شدین حالا!
- خب آره! |-:

سخاوت

2012-02-08T21:03:00.006-06:00

آفتابِ دلِ همسایه ام سخاوتمندانه واقعیت می گستراند،
و من با خود فکر می کنم مرگِ دلم بر این جهان گران تمام خواهد شد.

اشکال نداره

2012-02-07T13:26:00.000-06:00

رادیو درویش گوش می دادم و کتاب می خوندم، زنگ زده آروم می گه «خانومی سوئد آفِر گرفتم.»، نمی دونم چی بگم، می گم « ....مبارک باشه عزیزم... زنگ بزن به مامان اینها هم بگو خوشحال می شن...» می گه باشه و قطع می کنه. میام می شینم روی مبل و باز کتابم رو می خونم، نیم ساعت می گذره و همینطوری آروم کتاب می خونم و شجریان هم هنوز می خونه « ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار...»، یادم می افته که اشکال نداره گریه کنم.

انسان دشواری وظیفه

2012-02-07T12:01:00.002-06:00

خودم رو می بینم، کاوه رو می بینم، تو رو می بینم، او رو می بینم... با خودم تکرار می کنم این روزها « انسان دشواری وظیفه است»...وظیفه؟ وظیفۀ انسان بودن؟.. چه کُند و چه سخت، چه دشوار. می گن آزادی انسان قابل احترامه تا زمانی که به دیگری آسیب نزنه...انسانیت چی؟ انسانیت قابل احترامه تا زمانی که به انسانیت دیگری آسیب نزنه و انسانیت دیگری رو نگیره ازش؟ حتما بخشی از تعریفش همین باید باشه اصلا؛ انسانیت : احترام به انسانیت. و انسان، «توان جلیل به دوش بردن بار امانت»، چه دشوار. انسان، « توان غمناک تحمل تنهایی»، چه سخت، چه دشوار. انسان، « توان گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع شکوهناک فروتنی»، چه دشوار،چه دشوار. انسان، دشواری وظیفه.

حقیقت های شایسته

2012-02-07T11:58:00.001-06:00

وسواس بیمارگونه ای در «دروغ نگفتن» داره، و گرچه می گم «بیمارگونه» اما هنوز برام قابل احترامه این خصوصیت. فقط جایی این احترامم رو از دست می ده که این وسواس رو فقط متعلق به حقایق تلخ و زشت و بی رحم و کُشنده می دونه، امکان نداره در این موارد دروغ بگه بهت، می تونی مطمئن باشی که بتونه بکشتت با اینها یه روزی و مهم هنوز این باشه که دروغ نگفته باشه. اما حقایقی که زیبا و دل انگیز و جانبخش باشن شایستگی این وسواس رو ندارن براش و مجازِ که در مورد اونها دروغ بگه و تظاهر کنه.

چنگِ نگاه

2012-02-05T22:37:00.000-06:00

نگاه کن ای زیبایِ هرجایی!
آنکه چنگ در تو می افکند،
تنها لحظه ای از زیبایی در چنگالش می گنجد و نه بیش.
تو را چشمانی شایاست
که چنگِ نگاهش سیراب نمی شود از تشنگی ات آی اِی زیباییِ هرجایی!

با اطمینان

2012-02-02T23:41:00.000-06:00

هرروز یه قسمت کوچیک از «کارنامۀ حزب توده» رو می خونم، اطلاعاتم در این مورد خیلی کم و پراکنده و با ترس بوده همیشه! خیلی دوست داشتم که بیشتر بدونم و هیچوقت نپرسیدم زیاد. تنها چیزی که با اطمینان می دونستم این بود که آدمهای توده ای که دیدم از خوب ترین آدمها بودن همیشه.

حساسیت و جدایی!

2012-02-02T19:26:00.002-06:00

فکر کن آدم به شوهرش حساسیت داشته باشه!! امروز به این نتیجه رسیدم وقتی کاوه نزدیکم باشه ریه ام خرابتر می شه و بیشتر سرفه می کنم. چندروز پیش گفتم که دیگه عطر نزنه هلاک میشم، فکر کردم شاید به خاطر عطرش باشه، اما چندروزه عطر نزده و هنوز وقتی هست من سرفه هام خیلی بدتر می شه. فعلا در حد شوخیه ولی فکر کن همۀ این چند سال که اینطوری بدبختی می کشم از حساسیت هام دلیلش کاوه باشه، ترکش می کنم به خدا !!!!

قدرت ناخواسته

2012-02-02T18:43:00.000-06:00

تجربۀ خراب شدن یا تموم شدن رابطه های طولانی مدت و خیلی عزیز تاثیرهای عجیبی روی آدمها میذاره، مسلما در مورد آدمهای متفاوت فرق می کنه، ولی یه خصوصیتی بینِ واقع بینی و ناامیدی انگار مشترک به نظر می رسه و حتی یه خشونتِ کمی توی نگاه به همه چیز، و انگار اینها آدم رو قدرتمندتر می کنه. چون پیش از تجربه کردنش یه ترس بزرگی توی زندگی وجود داره که آدمها فکر می کنن ممکنه بکشتشون! اما بعد از این تجربه مطمئن میشن و می فهمن که دیگه از این به بعد هم هیچ چیز نمی کشتشون و حتی فراتر هم میرن و توی نگاه و برخورد با آدمها و رابطه های دیگه حس مُردن آدمها به نظرشون مسخره میاد. در کل شاید با از دست دادن، چیزی که بدست میاد یک ضعف موقت و به دنبالش یه قدرتِ ناخواستۀ نه چندان دلچسب و نه چندان دلنشین باشه. همیشه هم البته هستن کسایی که اون چیزی که می ترسیدن بکشتشون می کشتشون واقعا، یا هستن کسایی که فکر می کنن نمردن ولی مُردن. کسی که ترس مُردن به خاطر از دست دادن کسی رو نداره اما آدم دلنشینی نیست.

پیشگوی

2012-02-02T00:20:00.007-06:00

گوی می چرخد

انگشتانم به شیطنت رقصی می کند بر آن

و گاه نیم نگاهیم بر نوشته ایش می لغزد:

« روزی عشقی سرِراهی،

پشت دیوارِ ترس رها خواهد شد،

لعنت بر کسی که پشت این دیوار آشغال بریزد!»

انگشتانم رها می کند تا گوی راه خود را گردد

پیش می گوید این گوی

پیش می رود این پیشگوی.

چاک بِری

2012-02-01T19:37:00.001-06:00

سرپرست گروه موسیقی مون چندشب پیش یه مهمونی گرفته بود به مناسبت شروع ترم.توی ای میلش هم نوشته بود که من فقط چندتا بشقاب یه بارمصرف دارم، غذا بیارین، درینک بیارین، دسر بیارین، سازتون رو بیارین، دوستهاتون رو بیارین و هرچیز دیگه ای که دوست دارین بیارین و خوش بگذرونین....رفتیم، خوش گذشت. یک میل عجیبی به ساز زدن داشتم اون شب که اصلا نمی فهمیدم چرا! دستم دست خودم نبود، باید می زدم! گاهی کاوه می گفت یه کم ساکت باش نفس بکش! ولی دلم نمی خواست. علاوه بر اون قطعاتی که خودم می زدم هرکس دیگه هم می زد و می خوند من می زدم! آخر شب موقع خداحافظی خانوم سرپرست گروه بغلم کرد و با خندۀ بامزه ای بهم گفت مثل « چاک بِری» بودی امشب! فکر کردم اصطلاحی چیزیه (شرمنده که نمی شناختم)! اومدم گشتم دیدم یه پیرمرد سیاهپوست آمریکاییه که خیلی انرژی داره واسه ساز زدن! :D

حواس کنجکاو

2012-02-01T14:48:00.000-06:00

حواس پنج گانه ام کنجکاو شده نسبت بهش! دلم می خواد بو بکشم بودنش رو، دلم می خواد بشنوم مزخرفاتش رو، دلم می خواد لمس کنم احساساتش رو، دلم می خواد ببینم کیه، دلم می خواد بِچِشم سختیش رو. فقط مشکل اینه که داخل حبابه، نه بوش میاد، نه صداش میاد، نه نگاه داره، نه وجود داره، نه حس داره، نه سختی!

زنگ زدن گفتن...

2012-02-01T07:20:00.002-06:00

صبح زوده، هوا تاریکه و یه کم بارونی، کاوه رو بردم دانشگاه کار داشت. تو راه یه موز خوردم و رادیو گوش کردم. نزدیک خونه پنج شش دقیقه پشت سر سرویس بچه های مجتمع معطل شدم و همینطوری نگاهشون کردم. چقدر عجیبه مادر پدربودن، دور اتوبوس رو گرفته بودن و هرکدوم داشتن یه ادایی در می اوردن برای بچه هاشون که توی اتوبوس نشسته بودن و خداحافظی می کردن، انگار مسخ شده باشن و نفهمن هیچ چیز دیگه ای در اطراف هست، تا بالاخره اتوبوس رفت و پدر مادرها عادی شدن دوباره و با ته لبخندی راه خونه هاشون رو گرفتن. از اون خوبیهاست که یه جورایی دلم نمی خواد!

باز هم خواب دیدم دیشب، خوابهای آشفتۀ گریه و زندان و مردن و...صدای دوش گرفتن کاوه اومد، چشمهام رو باز کردم، می خواستم زنگ بزنم به مامانم دعوا کنم بگم این خواهر برادرهاش رو از تو خواب های من جمع کنه دیگه! که دیدم برام پیغام گذاشته که « زنگ زدن گفتن سند بیارید، شنبه...»

گورهای نهان

2012-02-01T00:50:00.001-06:00

انسانیّتی عیان

خفتید در گورهایی نهان!

چنین کشید زمانه به داممان

که اینک ماییم و سکوتِ تلخ در کاممان.

دم دست

2012-02-01T00:39:00.001-06:00

به هرکی می گم بدش میاد، و من هم بدم میاد از اینکه بدشون میاد. باباجون گاهی هم تنها راه سالم موندن و زنده موندن اینه که اجازه ندی کسی دستش بهت برسه! انقدر به خودت مشغول بشی و سرت رو پایین نگه داری و بالا بری و خودت رو دور از دسترس آدمها بذاری که هیچکس نتونه بهت دست بزنه، بقیه اسمش رو میذارن غرور و انزوا و خودبزرگ بینی و هزار ایراد بهت می گیرن، ولی تو فقط می خوای مدتی دور باشی از جایی که ضعیف میشه روحت توش و آدمها هم می تونن و انگولکت می کنن. نمی دونم چرا اینجوریه که آدمها نسبت به هم اینطوری میشن!! دونستن ضعف کسی یک طرف، ولی اینکه اون ضعف اگه دم دستشون نباشه و در اختیارشون نباشه آزاردهنده می شه براشون خودش بیماریِ عمومی جداگانه ایست!

شب بداهه

2012-02-01T00:16:00.000-06:00

یک ساعت و نیم دو ساعتی راه رفتم تو خیابون، تاریک بود و خلوت. اولش یه کم شعر خوندم و تصنیف ها و آوازهایی که بلد بودم و یه کم هم حوصله ام سر رفت، از یه جایی به بعد ولی شروع کردم بداهه خوندن برای خودم و فقط به شکل صداهای بی معنی آهنگ بداهه می ساختم، بعد از یه ساعت هم تصمیم گرفتم شعر هم بداهه بذارم روی همون آهنگ بداهه! مسلما موسیقی بداهه آسونتره تا شعر بداهه! در نتیجه بعضی جاهاش کم می اوردم و هر حرف و لغت مزخرفی که به ذهنم می رسید میذاشتم روی آهنگ! بعضی هاش هم بامزه می شد و ضبط می کردم. این عکس رو هم از بالای پل از خودم گرفتم.

خیلی شب بداهۀ بدیه، فکر نکنم تموم بشه.

باغ انگور

2012-01-31T19:02:00.005-06:00

مامانم گفت اگه یه باغ انگور درست کرده بودم و یه خوشه انگور قبل از اعدام شدنش بهش می دادم حتما با حال بهتری می رفت و من هم الان بهتر بودم! زمان دگرگون شد، برگشت عقب، بیست و پنج سال پیش، آشوب و شلوغی....و یک عالمه درخت انگور کاشته بودیم اینبار...اومدن و باغ انگور رو ویران کردن و باز هم اعدامش کردن، به مامان گفتم دیدی فرقی نمی کرد!

از خواب بیدار شدم، با اوقات تلخ....یه چایی تلخ خوردم، یه اس ام اس زدم که از حالِ اون خواب بیام بیرون، هنوز اس ام اس به مقصد نرسیده بود که باز به خودم فحش دادم از این پناه بردن های موقع حال بدم، ببخشید گفتم توی دل به خودم و دستم رو محکم فشار دادم روی چشمم و بلند شدم، رفتم خرید و برگشتم و سخت تمیز کردم خونه رو، دراز کشیدم و فقط موسیقی گوش کردم تا هوا تاریک شد.

مَستگَردی

2012-01-28T11:50:00.007-06:00

میخانه ای شده این قلبم
که گاه مستی گریزان و خسته از هیاهوی مستان، به هوای خلوتی امن می زند بیرون
و سلانه سلانه و لَخت اما پرشور، در پس کوچه های تنم می گردد

اگر خشمی ست
که مُشت می زند و می دراند و عربده می کشد
اگر رازی ست
که بر خاموشی اش خاموش می گرید
اگر عقلی ست [ از آن قِسمِ کور]
که بر در و دیوار دست کشان و پرتردید می جوید
اگر دلتنگی ست
که می زند زیر آواز و شعر می گوید

آخ اگر مهربانی ام مست از آن میخانه زند بیرون
روان و در به در، تا مغز استخوان می پوید
پِی نامی
پِی جانی و تنی
پِی درمانی
[ تو خود درمانی، پِی درمان˚ چه می گردی!]
چشمانش مست
دستانش پرسخاوت
دامنش در هر کوی که می کشد لبانم از جان پُرخند می شود
بگرد،
بگرد که مَستگَردی ات درمانی ست بی درد، محض، مجرد.

توضیح

2012-01-28T10:38:00.000-06:00

در مورد پُست سبد، مهتاب برام نوشت که از اون شنیدم :) اینجا تصحیح می کنم که دلیل این کار گویا «جلوگیری از ناباروری زمین» بوده. توضیحات بیشتر اینه که این مطلب از کتاب « شاخۀ زرین»

(The Golden Bough) بود، این کتاب یه کتاب پژوهشی در مورد جادو و دین هست نوشتۀ جیمز جرج فریزر. کتابی نیست که داستانوار بخونی و با توجه به فهرست مطالب می تونی مثل یه مرجع بهش مراجعه کنی. مهتاب هم خوندنش رو توصیه کرد خیلی. من که کنجکاو شدم.

محتضر

2012-01-27T01:08:00.004-06:00

دلم آرام،

به آرامیِ آن مِهرِ محتضرِ عاصی که برای مُردن

جایی امن تر از گِردی شانۀ عریانم نیافته بود.

آی! خدا را ! آخر به هوای بوسه ای بیا،

شانه ام تابوت نیست.

ما پنج تا

2012-01-26T01:13:00.001-06:00

خسته نمیشم از نگاه کردن به این عکس، بعضی وقتها یهو نیم ساعت یک ساعت همینطوری نگاهش می کنم. از برگها و رنگ گلهای پشت سرمون، تا دیوار تا قفلِ در، مجسم کردن اون حیاط و اون باغچه و اون کاج... تا خنده های همه مون (بجز اون پسرک که هنوز هم به زور می خنده اما وقتی می خنده آدم خنده ش می گیره)، تا لباس نرگس که خوب یادم میاد و اون حس بزرگتریش که معلومه توی عکس، تا موهای کج امیرحسین، تا دامن مهتاب و چتری هاش و حالتی که فکر می کنی الان یه چیز بامزه میگه، تا علی با اون گوشهاش و خنده اش ( موقع خندیدن هنوز هم سرش همینطوری یه کم جلو میاد)، تا خودم که همیشه چه دوست داشتم که کوچیکترینشون بودم.
اگه ایمان داشته باشم به چیزی در زندگیم، به خوبی و یگانگی این چهارنفره. اگه چیزی از ته ته ته دل خوشحالم کنه ربط به خوشحالی و خوبی یکیشون داره، اگه روزی از پا بیفتم ربط به پای خستۀ یکیشون داره. هرروز یکیشون توی ذهنم و روزم پررنگ میشه اما روزی نیست که به یاد همه شون نباشم.

داستان کوتاه!

2012-01-25T23:50:00.007-06:00

اولی به دومی میگه « فیل از تاریکی اومد بیرون و لهم کرد!»، دومی هم تن و روح له شدۀ خودش رو از روی زمین جمع می کنه و از کنار تن و روح سرپا و هیجانزدۀ اولی آروم میگذره.

پایان.

که هنوز من نبودم ....

2012-01-25T22:38:00.010-06:00

بالاخره تصمیم گرفتیم (یا گرفتم!) که تلویزیون رو از خونه حذف کنیم. حالم داشت از برنامه های تلویزیون و البته بیشتر ازخودم بد می شد دیگه. حالا وقت دارم برای کارهایی که حس آدم بودن و زنده بودن بهم بده. امتحان می کنیم، کاش زنده باشم هنوز! اینهم فعلا تصویریه که به جای تلویزیون می بینم، و شعر بالاش هم که من خیلی دوست دارم:
همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد
دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

رنگ

2012-01-25T17:53:00.002-06:00

دو سه روز پیش منتظر تلفن مامان بودم که جزئیات خبر «نسبتا» خوب رو بده. صدای موبایلم که اومد چنان از جام بلند شدم که بالای پام گیر کرد به میز و کشیده هم شد، نفسم بند اومده بود وقتی گوشی رو برداشتم. حالا به اندازۀ کف دستم کبود شده جاش. هرروز توی حموم یا موقع عوض کردن لباسهام نگاه می کنم رنگهاش رو که چجوری عوض میشه، از بنفش پررنگ شروع می شه و کم کم تغییر می کنه تا جایی که زخمه و قرمز. تنوع رنگی که با رگهای مرده و نیمه جون و خون و پوست خودت درست شده! کاوه چهره اش توهم میره وقتی می بینه، خودم ولی خوشم میاد نگاه کنم، قشنگه رنگهاش!

سبد

2012-01-25T17:31:00.003-06:00

نمی دونم چرا یادم نمیاد کی این داستان رو بهم گفت و یادم نیست کاملش چی بود، هرچی هم دنبالش می گردم یه جایی سرنخی ازش پیدا کنم نمیشه، اینکه قدیمها زن ها رو وقتی پریود می شدن میذاشتن توی سبد که توی هوا نگه داشته می شد، برای اینکه زمین نجس نشه از وجودشون!!

امروز من هم داشتم فکر می کردم آدم توی اون چندروز باید بره یه جای دور از هرکسی که میشناسه و دوست داره و نداره، بدون تلفن و بدون اینترنت و وبلاگ نوشتن! بعد اونجا بشه یه دنیای جدای دیگه ای که راحت باشی توش و تاثیر رفتار و کارهات فقط روی خودت باشه که می تونه و همیشه هم خنثی میشه بعدش!

بعد از این...

2012-01-25T17:12:00.002-06:00

بعد از این دوهفتۀ لعنتی و اون خبر (که گرچه انتظار و اضطرابش کمتر شده اما هنوز ادامه داره)، بالاخره امروز یه کم تونستم آدم باشم. داستانم رو دوباره نگاه کردم و انتقاداتی که از طرف چند نفر داشتم رو دوباره با دقت خوندم و بعضی جاهاش رو درست کردم. هفتۀ پیش شروع کرده بودم دنبال داستان جدید برای ترجمه گشتن اما به جایی نرسیده بودم، امروز توی کتابخونه باز هم گشتم و لیستش رو دادم که کاوه برام بگیره تا یه نگاه بهشون بندازم، سخته انتخاب کردن. یه کتاب هم دوستم فایلش رو فرستاد که بخونم به نام « بی شعوری» ! بامزه بود اولهاش و تا وسطهاش هم خوندم، به نظرم اما کافی بود تا وسطهاش!! انگار که نکته اش رو گرفتم و دیگه بقیه اش مثل مثال زدن هایی بود که حرفش یکی بود و فقط شاید طنزش یه کم عوض می شد. ولی خب همینکه برای چند ساعتی سعی کردم ببینم چقدر بی شعورم خوب بود!

نخواستن

2012-01-25T13:20:00.005-06:00

- وقتی شروع می کنم به گریه کردن احساس می کنم ته نداره، گریه می کنم و نمی دونم چرا اینطوری. دلم حتی اونطوری تنگ نیست واسه کسی یا چیزی، ولی اصلا نمی دونم چیه که می خوام و اینطوری براش گریه می کنم.

- شایدم چون چیزی نمی خوای!

نقطه

2012-01-25T00:18:00.000-06:00

گفتم مثل نقطه سر خط می مونه، هربار نقطه میذارم و تموم میشه، میام سر خط و دوباره می نویسم، چون مداد دستمه باید بنویسم، ( یاد مهتاب افتادم، همیشه می گه کلاس اول انقدر دستت کوچیک بود که وقتی مداد می گرفتی دستت می ترسیدم بشکنه دستت.)، خوشحال شد و نپرسید حالا اگه دفتر تموم بشه، کاغذ تموم بشه، مداد تموم بشه، اصلا دستت بشکنه چی میشه؟

مختصر و مفید

2012-01-24T23:19:00.003-06:00

امروز دو نفر خیلی مختصر و مفید و مودبانه به همدیگه گفتن «هرزه گرد»:

- داری چیکااااار می کنی با دلت؟!

- همون کاری که تو داری با تنت می کنی!

حد

2012-01-24T23:03:00.000-06:00

به حد مرگ حساس شدم، به حد مرگ حساس شدم، به حد مرگ حساس شدم...

غر، فحش، جهنم

2012-01-22T00:55:00.003-06:00

عصبانیم، و این مریضی لعنتی هم خوب نمیشه، یادم نمیاد کِی سالم بودم، کِی خوب بوده حالم. گلوم وضعیت عجیبی داره، سرم از نیمه به بالا سنگینه و گوشم هم کر! وضعیت مصاحبه های کاری کاوه و منتظر بودن هم روی اعصاب هردومونه... و دل تنگیم کلا و سخت احساس تنهایی می کنیم.

یه حس روی هوایی دارم که دیوونم می کنه. به جایی بند نیست دلم، به جایی بند نیست چشمم، به جایی بند نیست امیدم. دلم آدم می خواد، یه آدمِ واقعی، یه آدم خوبی که نزدیکم باشه و وجود داشته باشه واقعا! با خوبیِ واقعیِ سخت اما سخت هم ساده. یه آدمی که بشه بهش نزدیک شد و دست زد و دید وجودش رو. یه آدمی که بودنش یادآور این باشه که من هم آدمم.

سرما سرما سرما.... لامصبا، بی شرفهایِ بی همه چیز گرم کنین اون جهنمتون رو حداقل!!

شفق

2012-01-21T12:52:00.000-06:00

دورِ هم بودیم، بحث هامون رو کرده بودیم، شام هم خورده بودیم، خنده هامون رو کرده بودیم، ساز هم زده بودیم. دلم خواست برم پیش دخترک شب رو. بیدار نشستیم دوتایی، ساعت چهار صبح بود دیگه، حرفهامون رو زده بودیم،یه کم هم رقصیده بودیم، گریه هامون رو هم کرده بودیم، خنده هامون یه کم مونده بود ازش انگار. خسته روی مبل کنار هم دراز کشیده بودیم و این بود بخشی از مکالمه مون:

- مستی هم داره میگذره و هنوز شعر نگفتم!!!

- خونۀ ما خیلی مناسب نیست واسه هنر و شاعری و اینها، ولی نگران نباش هنوز تا شفق مونده!!

- شفق؟!!

- دارم سعی می کنم کلمات ادبی استفاده کنم که فضا برای شعر گفتنت مناسب بشه!

(خندۀ بلند و بعدش چند دقیقه سکوت):

- شفق بود یا فلق؟!!

بوی آشنا

2012-01-21T12:16:00.002-06:00

هر لحظه بهت فکر می کنم، اما یه موقع هایی یهو یادم میاد. یهو وسط خنده یادم میاد کجایی و اشکم می ریزه، یهو توی حموم که دارم سرم رو می شورم یادم میاد که حتما دلت تنگه و دستم برای چند دقیقه بی حرکت می مونه، بی خوابیت، نفس کشیدنت، درد کمرت، طپش قلبت چی؟ یه موقع هایی هم فکر می کنم که حتما با کنجکاوی همیشگیت داستان زندگی چندنفری رو تا الان پرسیدی اونجا. و داستان زندگی خودت، داری دنبال اون قسمتهاییش می گردی که به چشم خودت ندیده بودی، دنبال بوی آشنا و جای پای آشنا توی راهروهای دراز.
ما هم دلتنگ بوی آشنای تو.

دوا

2012-01-20T00:24:00.002-06:00

دوساعتی با «گروه موسیقی خاورمیانه» دانشگاه ساز زدم و یک ساعتی هم با بچه های ایرانی تمرین کردیم. از دانشکده که اومدم بیرون هوا تاریکِ تاریک شده بود و روی چمن ها شبنم بود، حس کردم یه سمّی از تنم بیرون کشیده شده، ریه هام بازتر شده بود. یاد خودم افتادم بعد از مدتها! دلم زده میشه از خودم وقتی یهو می بینم که چقدر گیر کردم به کسی یا چیزی و کشیده شدم تا جاهایی که خودم رو زیاد دوست ندارم اونجاها. این جور وقتهاست که فقط یک حس خوب خالص که زاینده اش خودم باشم سم رو از بدنم می کشه بیرون.
فرق شعر گفتن و ساز زدن (بخصوص توی گروه) اینه شاید برام. شعر گفتن بی نهایته لذتش، گرچه شعرهام خوب هم نیست ولی وقتی می نویسم و تموم میشه حس آدمی که لکنت داشته و جمله اش رو درست و خوب تموم کرده دارم، یه آسایشِ خوب بعد از انقباض فکری و زبانی. ولی حس اون شعر هنوز به شدت گره خورده به روابط و آدمها و اعتقادات و فکرها و هرچیزی که درونم میگذره. ولی ساز زدن می تونه خیییلی مستقل و به دور از همۀ اینها حسی کاملا جداگانه خلق کنه. و آاااخ که این دواست برای من، یه حس مستقل از هرچیز و هرکس.

شات

2012-01-17T18:54:00.003-06:00

چرا سادگی وحشی شده؟! یه زمانی سادگی مثل رُژ گونۀ ملایم بود، یا یهو (اما آروم) به یکی گفتنِ اینکه چقدر دوستش داری. سادگی وحشی شده، حالا سادگی ساده بی رحم بودن و ساده رها کردن و گذشتن از کسیه که دوست داری. می گفتن به سادگی آب خوردن، حالا شده به سادگی یه شات زهرمار خوردن. بدیش اینه که هنوز به نامِ سادگی بهش امتیاز داده میشه. هنوز دلم می خواد رُژگونۀ ملایم بزنم.

با دستی لرزان و...

2012-01-17T17:20:00.000-06:00

شاید فقط سالی دو سه بار بهم ای میل می زنیم. هفتۀ پیش داستانی که ترجمه کرده بودم رو براش ای میل کردم که بخونه و نظر بده. چندروز پیش بهم جواب داد و اینطوری شروع کرد: «با دستی لرزان، حواسی پریشان...»، و بعد هم خیلی دقیق و خیلی موشکافانه به اندازۀ سه چهار صفحه نظر داده بود راجع به ترجمه ام که خیلی هم خوب بود حرفهاش. با جملۀ اولش اشک اومد توی چشمهام و بقیۀ ای میلش رو با پردۀ تارِ جلوی چشمم خوندم...روزهای سختیه و بهش احتیاج دارم، به هر چهارتاشون احتیاج دارم.

دونستن

2012-01-17T11:22:00.000-06:00

بعضی وقتها «دونستن چیزی» به جای « باور نداشتنِ غیر از اون» اشتباه گرفته می شه. دیشب همۀ شب روی یه سقف چوبیِ پوسیدۀ با شیب تند داشتم خودم رو نگه می داشتم، هیچ جایی برای گیر دادن دست و پام نبود ولی خودم رو نگه داشته بودم، و در خطرناک ترین لحظه ها انگار تنها دلیلی که نمی افتادم این بود که « می دونستم» نمی افتم، حالا فکر می کنم دونستن نیست، باور نداشتنِ اینه که می تونستم بیفتم، می تونم بیفتم.

کوچک

2012-01-15T01:35:00.001-06:00

چند سال گذشت تا تو فهمیدی دستهایم چه کوچک است؟

امشب باید تا اوجِ دریغ وجب کنم

دست های کوچک، وجب های کوچک، راه دراز.

ته دل

2012-01-15T00:26:00.003-06:00

دیشب با دخترک خندیدیم، از اون خنده ها که با یه چیز کوچیک شروع میشه و بعد دیگه بی دلیل ادامه پیدا می کنه تا دل درد می گیری. از خنده بیهوش افتادیم روی تخت و دلهامون رو گرفته بودیم و نفسمون بند رفته بود و صدامون بلند بود و من هم همش می گفتم « آخ دلم»، دلم از ته درد گرفته بود. دخترک وسط نفسهای بریده از خنده می گه « آخه مگه مجبوریم؟ حتما باید همه چیمون از ته دل باشه؟!!!». امروز گریه کردم، از ته دل گریه کردم، با صدای بلند، دلم از ته درد گرفته بود...حالا هم چشمهام خسته ست و درد می کنه و چندساعته دارم فکر می کنم چقدر از دیدن حروف فامیلی خودم وحشت دارم.
آره، مجبوریم.

دیر

2012-01-12T19:44:00.005-06:00

دیر رسیدم.

و عزای عجوزه ها !

من گیج، من گریان

نامۀ پدرم در دست: «عاشق باش! هرکجا، هرزمان، یک بار، دوبار، ده بار، دیر، زود، فقط عاشق باش!»

کاغذِ در مشت مچاله شده ام را بهایی نبود آنجا

دهانِ خشکِ هذیان گویم را بستند

در میانه خواباندند تنم را

و عزای عجوزه ها !

آری دیر رسیده بودم

و فقط آنان که در میان خفته اند می دانند که در عزای عجوزه ها چه هلهله ای برپاست.

حلقه

2012-01-12T16:27:00.000-06:00

دستم رو انقدر محکم فشار می ده که انگشتهام مچاله میشن و حلقه ام انگشتهای کناری رو به درد میاره، صورتم رو می کنم اونطرف و بیرون رو نگاه می کنم و درد رو می برم اونطرف با خودم تا فشارش تموم بشه، بعد بر می گردم به طرفش و لبخند می زنم.

پیچک

2012-01-08T21:19:00.002-06:00

تاجی بر سر نمی شود این پیچکِ رقصان که از چشم هایِ به گودی نشسته ات می خرامد بر بلندایِ پیشانی

ره نمی شناسند این دست های گریزان˚ زِ ریشه هاشان در اعماق

می خزند به پشت از بالا

می دوند به زیر از پشت

می جهند از زیر تا بالا

آی، تاجی نمی شود برسر˚ این پیچک حیران، ببین!

که چشمان به گودی نشسته ات خود تاجی ست بر سر این ویرانی.

جانِ جهان

2012-01-08T04:32:00.001-06:00

خوابم نمياد، از اون مدلها كه هيچ اميدى هم نيست در آينده ى نزديك خستگى به چشمهام حداقل غلبه كنه. كاوه هم گاهى از خواب بیدار می شه و به ساعت نگاه مى كنه و مى گه «چه دير ميگذره!»، پس فقط من نيستم، تو خواب هم دير ميگذره. كلمه ها ميان سراغم: نفس، زيبا، گرما، صبر، صبر، دور، تندر، مادربزرگ، چيستان ( کاش خفه شی! ساكت، ساكت، چيزى نگو، چيزى نگو خب!)، مامان، نفس، صداى نفس، راه نفس، بلند ميشم از اون اسپرى كه راه نفس رو باز مى كنه مى زنم. نزديكش ميشم، فكر مى كنم از تنهايى خوابيدن بدم مياد، از اينكه كسى كنارم نباشه، بر مى گردم سر جاى خودم. تصنيف شجريان مى خونم تو سرم، از وسطشه ولى، لعنتى لعنتى چرا اولش رو يادم نمياد، چرا يادم نمياد، زَهره ندارم كه بگويم تو را، اول تصنيف چيه؟!! بالا ميره، آاااينه اى عكس تو رنگ كسى ست...نخون نخون نخون، اولش رو يادم نمياد! نخون. نميشه، بلند ميشم دنبالش....جانِ جهان دوش كجا بوده اى....آخيش!

خوشم میاد

2012-01-06T18:37:00.002-06:00

توی کافی شاپ نشستم، روی یه صندلی بلند پشت پنجرۀ رو به خیابون اصلی توی شیکاگو. کنارم تابلوهای بزرگی از اقبال و سعدی و حافظ و خیام و مولوی و ارسطو و نیچه و کانت و کنفسیوس و کانت و روسو و... به دیواره. مردم میان و میرن، لباسهای زمستونی تنشونِ، هرازگاهی سرم رو از توی کتاب در میارم و فقط تکیه می دم و نگاهشون می کنم، خوشم میاد از تنهایی، خوشم میاد از نگاه کردن به آدمها.

از ریشه

2012-01-06T17:45:00.003-06:00

آدم دل درد که می گیره ناخودآگاه با دستهاش دلش رو فشار می ده تو، نمی دونم چه چیزی توی این فشار دادن هست که درد رو کمتر می کنه انگار، یا دست و پای آدم که درد می گیره با مالش دادن آروم می شه یه کم حداقل. لمس کردن جایی از بدن که درد می کنه شبیه یه جور مهربونی کردن می مونه که یه کم درد رو رام می کنه. فکر می کردم مریضیم خوب شده که دوباره شدت گرفت. دیشب و امروز صبح دردی داشتم که به شکل بی رحمانه ای غیرقابل دسترس بود. تمام اجزای صورتم از ته درد می کرد، ته گلوم، ته دماغم، ته همۀ دندونهام، زیر استخون گونه هام، فکّم، ته گوشم، ته چشمهام. یه جاهایی که نمی شد با فشار دادن هم بهشون کمی نزدیک شد. نمی شد لمس کنم دردم رو تا آروم بشه یه کم. شب با خودم فکر می کردم وقتی از ریشه درد می گیره هیچ کاری نمیشه کرد پس آروم باش و سعی کن به روی خودت نیاری، نزدیکهای صبح فکر می کردم وقتی از ریشه درد می گیره فقط باید گریه کرد!

ترس

2012-01-06T17:18:00.001-06:00

ته دلم غم و شادی قاطی می شه از اومدنشون. هردوشون هفتۀ دیگه میان. دخترک برام نوشته «دوست دارم که تو میای دنبالم فرودگاه، ترسم کمتره اینطوری...» ، فکر می کنم به زندگی هامون، به فرودگاه، به وابسته شدن، به رفتن، به برگشتن، به کندن های مداوم، به تغییرهای هر از چندی که گریزی ازشون نیست و نمی دونی حتی چی هستن. نمی دونم دقیقا از چی می ترسه و چرا می ترسه، ولی با تمام وجود می فهمم ترسیدنش رو، من هم می ترسم همۀ این روزها و همۀ روزهای امسال رو.

دلم به جای تو

2012-01-04T00:59:00.005-06:00

اثری از هانیبال الخاص

ازش پرسیدم «حالت خوبه؟ دلت براش تنگ شده حتما خیلی.»، مثل همیشه که حرفش می شه بغضش اومد: « یه بار نزدیک های خونه ش که رسیدم، توی ولیعصر، انقدر بغض و درد و دلتنگی فشارم داد که زانوهام شروع کرد لرزیدن، خم شدم و نشستم روی زمین و گریه کردم، فهمیدم اصلا جنبۀ عاشق شدن ندارم!»، خواستم بگم کسی که جنبۀ عاشق شدن داشته باشه عاشق بودنش هم نقض می شه آخه همونجا. چیزی نگفتم،خودش حتما می دونست.
دلم در مقابل دلتنگی های تو فقط یه گوشه می شینه گاهی و نگاهت می کنه، دلم به جای تو براش زیاد تنگ می شه ولی.

روانشناسی خودم!

2012-01-04T00:03:00.001-06:00

جدیدا فکر می کنم عادت هام داره کم کم عجیب می شه، فکر می کنم نکنه وسواس همینطوری شروع می شه. اگه چیزی دور و برم باشه که حس کنم اضافیه نمی تونم کاری کنم، انگار که اشیاء میرن روی ذهنم می ایستن و اجازه نمیدن فکر کنم، نمیذارن لذت ببرم از کتاب خوندن یا فیلم دیدن یا حتی از نشستن. هرچیز اضافی رو زود بر می دارم از دم دست، یا مثلا ظرف ها رو بلافاصله باید بشورم (همیشه البته اگه حوصله داشتم زود می شستم ولی خییییلی هم پیش می اومد که ولشون کنم تا چند ساعت، ولی الان اگه حوصله نداشته باشم هم نمی تونم ولشون کنم). یا مثلا وقتی میز به نظرم احتیاج به دستمال کشیدن داره نمی تونم فقط میز رو دستمال بکشم، باید اول جارو بزنم، بعد دستمال بکشم، آشپزخونه رو هم تمیز کنم، حموم هم برم! حس تمیزی و کثیفی نیست، انگار روابطم، ذهنم، فکرهام به یه نظمی احتیاج داره که شاید شرط لازم منظم کردنش رو توی نظم داشتن محیط بیرونم می بینم. شاید هم چون دلم نمی خواد به فکرهام نظم بدم و حوصله شون رو ندارم اشیاء رو بهانه می کنم و باهاشون ور میرم. شاید هم اصلا زورم فقط به نظم بیرون می رسه.

مریض؟

2012-01-01T00:56:00.000-06:00

نمی دونم چرا، انقدر شلوغ کردم، انقدر خندیدم، انقدر یکریز حرف زدم، انقدر به انگلیسی مزخرف گفتم، انقدر سر به سرش گذاشتم، انقدر از سر و کولش بالا رفتم که بالاخره صداش دراومد: « مگه تو مریض نیستی؟!؟!!»

رقص در سکوت

2012-01-01T00:46:00.001-06:00

تنم به موسیقی ای خو گرفته بود

که ناگهان سکوت!

گفتم که دستی می نویسد این نُت ها را

نه خدا،
که دستی پُرمهر و بی زور.

تنم در سکوت هم رقصید

آه! بندۀ دستهای ناخدایی شده ام مهجور.

طولانی

2011-12-31T14:21:00.004-06:00

همیشه آخرهای مریضیش رو می ده به من! مریض شدم، جون ندارم ولی دلم جون می خواد. انرژی دارم ولی بدنم راه نمیاد. گرما می خوام که بره توی جونم و بشینه، طولانی بشینه، گرم هم بمونه و تهدید نکنه که اگه زیاد بمونه سرد می شه و می ره! خوبی مریضیِ تازه از راه رسیده البته این بود که دیشب بعد از چند شب بدخوابی دوازده ساعت خوابیدم!

آروم

2011-12-29T13:52:00.000-06:00

یه لبخند آروم رو لب هامِ امروز که دوستش دارم...یه حس آروم تو قلبمِ امروز که دوستش دارم.

دیوونه

2011-12-29T10:46:00.001-06:00

انقدر زیاااااد فکر می کنم، انقدر با خودم حرف می زنم، انقدر توی سرم با آدمهای مختلف حرف می زنم که توی دنیای واقعی تمرکزم رو از دست دادم. وقتی ای میل یا اس ام اس می زنم به کسی یا دارم با کسی حرف می زنم وسطش شک می کنم، حس می کنم دارم اسمش رو اشتباه می گم یا می نویسم! یا حس می کنم حرفی که می خواستم بزنم به این آدم قاطی شده با حرفی که داشتم به کس دیگه می زدم توی سرم! بعد از چند دقیقه هِی چک می کنم اسم آدم ها رو و چیزهایی که براشون نوشتم. فکر کنم دیوونه شدم!

نام

2011-12-28T22:03:00.001-06:00

انقدردر طول روز به اسمهای مختلف همدیگه رو صدا می کنیم که وقتی اسم واقعی هم رو می گیم حس غریبی داره. با اسمش یک عالمه خاطره از دور میاد، از دوران راهنمایی و تابستون و حیاط و عینک قاب مشکی و درخت و توپ و اِبی و دزدیدن عکس سه در چهار و... باید یادم باشه اسمش رو بیشتر صدا کنم.

Cat on a Hot Tin Roof

2011-12-28T17:32:00.003-06:00

" People like to do what they used to do especially after they've stopped being able to do it "

بدیهی نیست!

2011-12-28T15:42:00.000-06:00

هرچیزی که احساس قاطیش باشه از دایرۀ بدیهیات خارج می شه. دو دو تا چهارتا بدیهیه، اکسیژن نداشته باشی خفه می شی بدیهیه، قلبت نزنه می میری بدیهیه. یه جاهایی دلت می میره که یه چیزهایی مثل اینها بدیهی باشه ولی امکانش نیست.حتی بدیهی ترین چیزی که آدمها در مورد دوست داشتن می گن، اینکه مادر همیشه بچه اش رو در هر شرایطی دوست داره، یک نیازِ برای داشتن حداقل یک نفر که مطمئن باشی همیشه دوستت داره، و آدمها می ترسن فکر کنن که وجود داشتن این یک نفر هم بدیهی نیست. واقعیت اینه که این هم گرچه خیلی نزدیکه به درست بودن اما هنوز بدیهی نیست. هنوز نمی شه مطمئن بود که مادرت یه موقع هایی که داری زندگیش رو نابود می کنی (یا اصلا داری زندگی خودت رو نابود می کنی، زندگی ای که اون داده بهت) بدش نیومده باشه ازت و نگفته باشه کاش نبود. دلت می خواد اینطوری باشه، بدیهی باشه، اما بدیهی نیست که وقتی کسی که عاشقشی می میره تو هم می میری! بدیهی نیست که وقتی از یه سرگیجۀ طولانی و بد میای بیرون دوستت هنوز اونجایی منتظرت باشه که آخرین بار دیدیش (یا اصلا هرجای دیگه!). آدمها فقط می تونن احساسشون رو به بدیهیاتی که به حسشون نزدیکه تشبیه کنن، تا زمانی که غیر از اون پیش میاد و معلوم میشه بدیهی نیست!

گروهمون

2011-12-27T22:59:00.001-06:00

دستگاه شور رو که شروع کردیم استادم تازه داشت روش جدید تدریس گروهی رو امتحان می کرد، پنج نفر توی هر گروه، نیم دایره می نشستیم روبروی استاد، یه جمله رو می زد و ما هم تک تک تکرار می کردیم که مطمئن بشه همه فهمیدیم، موقع تحویل دادن ولی باید همه باهم همزمان گوشه ها رو می زدیم، خیلی صحنۀ قشنگی بود پنج تا تار کنار هم، قند توی دلم آب می شد. اولش توی یه گروهی بودم که سه تا دختر بودیم و دو تا پسر، بعد از چند جلسه صدام کرد توی آشپزخونه (چقدر دلم تنگ شده واسه اون آشپزخونه) و گفت « یه گروه هست که همه شون پسر هستن و کلاس بدون دختر سخته! تو بیا توی اون کلاس.» هفده هجده سالم بود و تنها دختر کلاس بودن حسابی احساس رقابتم رو انگولک می کرد، هیجان انگیز و ترسناک بود، به خاطر سپردن همۀ جمله ها، جا نموندن از یه گروه مردونه! تازه بعضی وقتها هم که ردیف رو بی خیال می شد و شروع می کرد بداهه نوازی و مجبورت می کرد درحالیکه همه پایه رو گرفتن و نگاهت می کنن بداهه بزنی. همه شون خیلی بزرگتر از من بودن، فقط یکی شون همسن و سال من بود که یادمه خیلی هم خجالتی بود و صورتش هم پر از جوش بود، چندسال پیش بوستون دیدمش، نه جوش داشت و نه خجالتی بود! یکی دیگه شون رو هم، که بعد از کلاس همیشه من رو می رسوند خونه، چندسال پیش کالیفرنیا توی کنسرت علیزاده دیدم. یعنی از پنج نفر سه نفرمون آمریکاییم، البته به اضافۀ خودِ استاد چهار نفر! دلم براشون تنگ شده.

من هم نمی دونم

2011-12-26T23:21:00.002-06:00

صبح بلند شدم دیدم مریض شده، دلم براش خیلی می سوزه، کارش زیاده و اصلا موقع مریض شدن نبود. رفتم براش دارو خریدم، داروش رو با شیر خورد و یه کم استراحت کرد. بعدش با هم رفتیم کت شلوار و از این چیزها که واسه مصاحبه های کاریش لازم داشت خریدیم. زود جونش تموم شد، اومدیم خونه، یه کم سوپ خورد و باز هم دراز کشید، من هم بعدش رفتم یه کم خرید برای خونه انجام دادم و برگشتم و موسیقی گذاشتم و یه کم چیز واسه خودم نوشتم و بعد براش فرنی درست کردم. خسته شدم و روی مبل یه کم دراز کشیدم. اومده کنارم نشسته با صدای مریض و گرفته می گه « دو سه روزه یه غم عجیبی توی چهره ت هست که اصلا نمی دونم چیکار کنم باهاش.» غافلگیرشدم، لبخند زدم، بعضی وقتها خودم رو مشغول می کنم و آرومم و همه چیز مرتب پیش می ره و حواسم نیست که چهره ام رو داره می بینه. گفتم « من هم نمی دونم چیکار کنم باهاش.»

خارجی

2011-12-26T22:45:00.001-06:00

رفتم چندتا تیکه لباس کوچیک خوشمزه براش خریدم که بفرستم، برگشتم خونه به کاوه نشون دادم و اونهم همراه من قربون صدقه می ره و اندازۀ لباسها رو مسخره می کنه. بعد می گه خیلی خوشحالی ها، بهت میاد خاله بشی. غصه ام می گیره، می گم فلانی و فلانی و فلانی احتملا بیشتر از من خاله ش می شن که نزدیکشن، من رو درست حسابی نمی بینه، احتمالا می شم یکی که اسباب بازی خارجی می فرسته هر از چندی.

قفسک

2011-12-26T20:23:00.003-06:00

دخترک بازيگر با آن چشم ها و اندام عجيبش روزگارى بود كه بر روى صحنه نقش قفس را داشت. شبى از آن شب هاى طولانى، دخترک در میانۀ نمایش ناگهان شروع كرد به گریستن و جامه دريدن و ناسزا گفتن و هذيان بافتن و تن پاره كردن و راندن هر آنچه در او بود يا نزديكش، و هیچکس ندانست که چرا او فریاد می زند «دور شوید، نمی خواهم، نبینید». به ناچار پرده انداخته شد، اما پرده اى كوچک و كهنه و بى رونق فقط به اندازه ى اندام قفس وار او، دیگر بازیگران روی صحنه که دوستش می داشتند به احترام او روى پرده نوشتند « دور شوید، نمی خواهد، نبینید.» و نمايش ادامه گرفت و تماشاگران او را ندیدند و بازیگران هم حتی دیگر او را ندیدند، و دخترک زير پرده با خود نالید « چه استجابت غمناکی!» و آرام گرفت. روزها و ماه ها و سال ها گذشت و او همانجا بود و دیگر کسی ندیدش، چرا که همه مى توانستند بخوانند! شاید روزی شعبده باز بى سوادى با کلاهی دراز و چوب نازکی در یک دست، با دست دیگرش پرده از او برداشت و در زیر پرده معجزه اى یافت زاده ى قفسک، شاید هم قفسکی که باز می گفت « چه استجابت غمناکی!».

مامور بیدار کردن!

2011-12-23T01:02:00.001-06:00

مامانم خواب بد یا کابوس یا خواب برادرهاش رو که می دید تا چندروز چشمهاش غمگین و دلتنگ می شد، نمی دونم چرا معمولا هم بعد از ظهرها کابوس می دید! واسه همین هم بعد از ظهرها که می خوابید من می ترسیدم. توی یکی دو ساعتی که خواب بود همش می رفتم بالای سرش به چهره اش نگاه می کردم که اگه معلوم باشه داره خواب بد می بینه زود بیدارش کنم. همیشه هم معلوم می شد. ناله نمی کرد، صدا نداشت، ولی یه سکوت مرگباری روی پلک هاش و نقش های روی صورتش می اومد که می فهمیدم خواب معمولی این دنیایی نیست و احتمالا یکی از اون از دست شدگان (از دست گرفته شدگان!) اومده و مامان هم بی اراده و مسخ شده می ره باهاش و باید بیدارش می کردم.

خیلی شبها می شه که کاوه رو هم بیدار می کنم، صدای نفس هاش که عوض می شه و مضطرب، زود بیدارش می کنم. نمی دونم دیشب چرا این کار رو نکردم، نفسش نبود این بار، داشت گریه می کرد، صداش برای من خفه بود ولی مطمئن بودم توی خوابش بلنده، شونه هاش تکون می خورد، و من نمی دونم چرا بیدارش نمی کردم و فقط از پشت نگاهش می کردم که تکون می خوره، شاید چون گریه اش خیلی عمیق و غمگینِ خوبی بود و خیلی از ته دل، شاید فکر کردم احتیاج داره به این گریه، همینطوری نگاه کردم تا آرومتر شد و بعد خوابیدم باز. صبح که بیدار شدیم گفت که برای اولین بار خواب پدرش رو دیده. خوشحال شدم که بیدارش نکردم.

هذیان

2011-12-21T02:48:00.001-06:00

من هذیان خورشیدم

دروغ بزرگ

سراب معوج

بگذریم از من

تو کیستی؟

آمیخته

2011-12-21T02:47:00.001-06:00

بعضى وقتها موقع تمرين كردن ساز، از يه گوشه اى يا قطعه اى خوشم مياد، يا فكر مى كنم دارم خوب مى زنم، بعد ضبط مى كنم و مى بينم اصلا هم خوب نمى زنم! نمى دونم چرا اينطوريه، چرا فرق داره شنيدنى كه همزمان با نواختنِ با شنيدنى كه فقط شنيدنِ. فكر كنم نوازنده ها خودشون قشنگتر از چيزى كه مى نوازند ميشنوند چون با لذت نواختن آميخته ست.

در هیچ دیاری

2011-12-21T02:44:00.000-06:00

در هیچ دیاری مهر را با مُهر به نام نمی زنند
و آنچه می دانند از آنِ توست می ستانند اگر تن و جانشان را نیارامی
تو در هزار توی خشم می گریزی و کیست که نداند در هیچ تویی از این هزار، آرامی نیست
و در هیچ دیاری چشم در چشم خشمگین نمی دوزند
که گویی نگاه، رگهای واگیر این جذام است.
پس تن از زهر می کشی بیرون و دیگربار با مهر آغاز می کنی
ولی در هیچ دیاری مهر را با مُهر به نام نمی زنند
و آنچه می دانی و می دانند از آن توست می ستانند اگر تن و جان بیچاره شان را نیارامی.

گل خشک

2011-12-20T15:32:00.000-06:00

انگشتان غریبه ام را بر تن غریبم می کشم
در هر منفذی گلی می شکفد
و درجا و همان جا می پژمرد
تنم پر است از این گل های کوچک خشک

گنجشك من

2011-12-20T15:31:00.003-06:00

هى جلوى خودم رو مى گيرم كه راجع بهش ننويسم تا به دنيا بياد، ولى نميشه، امروز كه فهميدم دخترِ هم كه ديگه اصلا نميشه. دارم خاله ميشم، انقدر فشارش بدم، انقدر لوسش كنم كه مامانش هم شاكى بشه، انقدر دامن رنگى كوتاه و سارافون و كلاه براش بگيرم كه....آخه فسقلى زود بيا كه دلم برات تنگ شده.

با همین دست ها

2011-11-25T22:50:00.001-06:00

من دوست هایم را گم کردم
چه او که دلش شکسته، چه آن که پایش.
چه او که دلش در غربت بوی غذا می خواهد [ یا بوی تن، نمی دانم]
چه آن که تور سفید بر سرش، لبانش از بغض می جنبد در آینه.
من دوست هایم را گم کردم، با همین دست های خودم!
من در گم ترین کنج دوستی هایم روشنی هایی یافتم، اما گریختنی
حسی مطلق، و رها از ظلم های اجتناب ناپذیر رابطه ها
آنگاه که سر فرو می کنم در سینه ای و صدا می زنم به نام
به «جان » پاسخی می آید، و باز لحظه می گریزد از جان.
من گم کردم دوست هایم را، با همین دست های خودم!

تا یه وقت دیگه...

2011-11-20T23:51:00.001-06:00

احتمالا چند وقتی، شاید یکی دو ماه نمی نویسم اینجا دیگه.

اما بر می گردم حتما.

اگر

2011-11-20T10:33:00.002-06:00

تب دارم، با درد گلو بیدار شدم و چشمهام پر شد. قرصهام رو خوردم و باز دراز کشیدم، شیر داغ و عسل خوبه ولی نمی تونم، دلم نمی خواد بلند شم امروز ازینجا. ای میلهام رو چک کردم، یه مشت مزخرف. حالا دیگه اشکهام میاد همینطوری. فیس بوک رو نگاه می کنم، مامان نوشته:

و اینک بر خیز و بر نفس ِتنگ خود چیره شو

با روحی که در هر نبرد پیروز میشود

اگر از بار سنگین خود از پا در نیامده باشد

آن گاه بر خاستم و وانمود کردم

که نفسی دارم بلند تر از آنچه در خود احساس میکردم

وگفتم :"برو که من نیرومند و بی باکم"

کمدی الهی ،دوزخ ،سرود

حالا دیگه صدای گریه ام بلنده و فکر می کنم اون «اگر» اگرِ مهمیه!

دلقک و بچه

2011-11-19T00:10:00.007-06:00

صدای نفس های بچه همیشه بلند بود و زیاد هم گریه می کرد، معلوم نبود مشکل مادرزادی داره یا حساسیت داره یا آسم داره یا تنهاست، یا فقط چون مادرش سرد و سخته و بغلش نمی کنه اینطوریه. دلقک هم کشت بچه رو، خفه ش کرد. دلقک می گه چون صدای نفس های بچه بلند بوده و اون فکر می کرده واسه همین مادر بچه که سرد و سخت بود و حتی یه بار هم بچه رو تو بغلش نگرفته بود بچه رو بغل نمی کنه. بچه رو خفه کرده تا صدا نداشته باشه و مادر بچه که سرد و سخت بود و حتی یه بار هم بچه رو تو بغلش نگرفته بود بچه رو بغل کنه و همه خوشحال باشن و بخندن. شاید هم خودش رو زده به دلقکی و واقعیتش اینه که خودش خسته شده بوده از بچه. آخه مادر بچه که سرد و سخت بود و حتی یه بار هم بچه رو تو بغلش نگرفته بود بچه رو زیاد نمی دید و بچه همۀ وقتش با دلقک بود. آخه دلقک خودش بچه رو به دنیا اورده بود، توی یه شب سرد پاییزی و غمگینی که چشمهای دلقک رو به پایین بود. بچه اولین چیزی که دیده بود چشمهای غمگین یه دلقک بود که دوستش مرده بود. حالا مادر بچه که سرد و سخت بود و حتی یه بار هم بچه رو تو بغلش نگرفته بود بچه رو گرفته بود بغلش و داغ داغ زار می زد، دلقک هم که منتظر خنده بود نمی فهمید چرا مادر بچه که سرد و سخت بود و حتی یه بار هم بچه رو تو بغلش نگرفته بود داشت گریه می کرد. دلقک ترسیده بود و می گفت بچه فقط رنگش پریده! دلقک.

پرده

2011-11-18T23:01:00.001-06:00

از پردۀ روی صحنۀ نمایش خیلی خوشم میاد، بلند و سنگین و باشکوه با یه رنگ آبی یا قرمز مخملی. قبل از اینکه برنامه شروع بشه، موسیقی، رقص یا تئاتر، هیجان خوبی داره نگاه کردن به اون پرده.

بو می کشم

2011-11-18T16:12:00.000-06:00

دوست دارم این دو سه روزهایی رو که تنها می مونم. بو می کشم خودم رو توی تنهایی. بو می کشم عصبانیتم رو، امیدهام رو، حالم رو. بو می کشم شراب و شعر رو، شب ها رو با لحظه هایی از ترس. بو می کشم تا پیدا کنم یه چیزی رو، یه چیزی که قطعی باشه، در من باشه، وابسته به حضور کسی نباشه، آرومم کنه، و معمولا هم پیدا می کنم،کاش همیشه پیدا کنم.

هیولا

2011-11-18T12:08:00.009-06:00

اگه توی یکیش خیلی خوب باشی توی اون یکی فقط می تونی تلاشت رو بکنی که کم نیاری و خییییلی بد نباشی! ولی یکیش می گیرتت. فکر می کنم آدمها به هر دلیلی (شاید تربیتی، محیط خانوادگی، نیاز نمی دونم از کجا سر دراورده) اگر اصلا استعدادی در زمینه های عاطفی داشته باشن استعداد و توان یکی رو دارن: دوست داشتن یا دوست داشته شدن. نگاه می کنم به آدمهای دور و برم و می تونم خیلی راحت بگم که دوست داشتن تصاحبشون کرده یا دوست داشته شدن.

- مهربون، فروتن، صبور، از خودگذشته. فرصت اینکه کسی دوستشون داشته باشه رو ندارن مگراینکه یکی خیییییلی قدرتر از خودشون بهشون بخوره و دیگه نتونن انکار کنن که دارن دوست داشته می شن.

- معمولا به دلیل نامعلومی دوست داشتنی (استعدادِ، نمی دونی از کجا میاد!)، لبخند و چشم خنده هایی که در بستۀ استعدادشون میاد، یه کم مغرور، صبر کم، آنِ زیاد، یه کم طلبکار (سهمش رو می خواد!). البته که می تونن دوست داشته باشن ولی اگر انرژی دوست داشته شدن رو به اندازۀ کافی گرفته باشن! یعنی یه کم هم خودخواه.
آره، آدم دلش می خواد دستۀ اول رو بیشتر دوست داشته باشه، چون در نهایت انگار آدم های بهتری هستن، مشکل اینه که بلد نیستن که دوستشون داشته باشی.
ضمنا اینطوری به نظر می رسه که اینها مکمل هستن و بودنشون در کنار هم خوبه و شاید ایده آل توی رابطه با کسی، اما نگاه که بکنی این ترکیب بدتر از همه ست. انگار که هیولا رو در درون هرکدوم گرسنه تر می کنه و گرسنه تر تا اینکه هر دو از پا در میان.

حریص

2011-11-17T17:53:00.002-06:00

حریص شدم به کتاب، دلم می خواد بفهمم! انقدر با عجله می خونم که مطمئنم خیلی چیزها رو دارم از دست می دم توی خوندنشون، وسط راه می گم «آروووم، آروووم»، بعد از چند دقیقه باز حریصانه و تند می خونم.

امروز یهو دلم خواست «بوف کور» بخونم، آنلاین پیداش کردم و خوندم، احساس می کنم بدون پلک زدن تمومش کردم.

ریشه

2011-11-15T12:15:00.000-06:00

طعم تلخ و ملایم ریشۀ گیاه، در حافظۀ کودکیم
سر از بوسه های شیرین و تند سی سالگی درآورد.
لب هایم شادمانه، کین توزانه و انتقام جویانه
کودکیم را باز پس می خواست.

چهرۀ سوخته

2011-11-14T00:45:00.000-06:00

کوچه های باریک و پر پیچ و خم خونه تا مدرسه، وقتی صدای موتور میومد تنم از ترس منقبض می شد تا بیاد و بگذره. تجربه کم نداشتم با اون سن کم. یه بار اما....اول دبیرستان بودم، از مدرسه برمی گشتم، چادر سرم بود، اجباری بود. سر ظهر، کوچه ها خلوت، یه موتوری اومد، نفسم حبس شد، ازم گذشت و یه کم جلوتر ایستاد. سر و روی جدی به خودم گرفتم و خواستم رد شم ازش. ازم آدرس پرسید، چند قدمیش بودم، سرم رو بلند کردم، یه لحظه دلم از وحشت ریخت، تمام صورتش سوخته بود، خیلی وحشتناک بود، اجزای صورتش بهم ریخته بود کاملا و فقط چشمهاش معلوم بود. خودم رو جمع و جور کردم، در لحظه فکر کردم اگر اشتباه کنم بدجوری دلش می شکنه. به تنها عضو صورتش، به چشمهاش خیره شدم و با آرامش تمام بهش نگاه کردم و آدرسی که ازم خواسته بود رو بهش گفتم. لبخند زشتی زد و دست کشید به تنم و به سرعت گاز داد و رفت. فکر کنم دویدم با گریه و داد زدم و چادرم رو دراورم و می زدم روی هوا و زمین و اون رفته بود. عصبانی بودم و وحشت زده، رفتم خونه. به کسی چیزی نگفتم ولی آخر شب حالم بد شد، چند ساعت گریه می کردم و بالا می اوردم، تو اتاق بابام دراز کشیدم و بغلم کرد و بدون جزئیات گفتم یکی تو راه مدرسه اذیتم کرد. چهارده پونزده سال می گذره، هنوز هم گاهی چندروز پشت سرهم چهرۀ سوختۀ اون مرد از ذهنم نمی ره، و اون حالت خودم، خیانتی که به مهربانیم شده بود، ریسکی که در چندلحظه و آگاهانه کردم. شاید اگه طور دیگه ای عمل می کردم هم فرقی درنتیجه نداشت، شاید می تونستم تند بدوم و به سمت خیابون فرار کنم، شاید هم نمی تونستم و به هرحال گیر می افتادم. شاید اگه توی فرار کردن دستی می زد و می رفت دردش کمتر بود تا ایستاده و با حسی از حماقت رها شده! شاید هم اگه فرار می کردم و اون آدم بیچاره ای بود که واقعا آدرسی می خواست از دست خودم بالا می اوردم شب! انگار باید درسی بگیرم که نمی تونم بگیرم، انگار خیلی پیش اومده، خیلی پیش میاد هنوز که به چهرۀ از ریخت افتادۀ آدمها برمی خورم و نمی دونم چیکار کنم که بعدش بالا نیارم.

مشترک

2011-11-13T08:18:00.000-06:00

سرشت پاک، خندۀ خوب، بدی و خوبی بی پیچ و خم، روح ساده، فکر و جان تمیز و پرکار... از پشت بهت می چسبم، پناه میارم از خودم بهت، مگه زندگی مشترک نیست؟ بده اینها رو به من هم تا چند دقیقه راحت بشم از خودم.

چند ساعت

2011-11-13T00:40:00.000-06:00

لذت بخشه وقتی فرصتی پیش میاد که یک دوستی رو که همیشه تو جمع دیدی تنها می بینی و خیلی ناگهانی می فهمی که تو رو محرم می دونه و از خودش می گه. دلم، چشمهام، ذهنم به یه دنیای متفاوت، به یه آدم جدید خیره موند و پر از شوق شدم از اینکه خوب می شناسمش حالا. چند ساعت و بیش از همۀ این سالها.

طبقه

2011-11-12T20:12:00.001-06:00

طبقه بندی می شیم همش، با فرهنگمون، با ثروتمون، با هنرمون، توی دوست داشتن هامون. خسته شدم از طبقه ها. اونهایی که دلم می خواد عوض بشن، در طول عمر به ندرت تغییر می کنن. مثل فرهنگ و هنر و شاید حتی پول. و اون هایی که دلم می خواد امن بمونن، طبقه هایی که توشون دوست داشته شدم، پرتکان و پرخطر!

سلاح

2011-11-12T19:30:00.000-06:00

لبریز از احساسه و برای دفاع از احساساتش جان منطق رو برات بیرون می کشه، با دقت و متمرکز و با استدلال بی سلاح و بی دفاعت می کنه، تنها سلاحی که می تونی در لحظه بسازی اینه که بچه بشی و جلوش وایسی بگی « آره تو درست می گی، ولی من دلم نمی خواد!» به همین مسخره گی هنوز جان منطق بیچاره می مونه.

تناوب

2011-11-11T14:27:00.002-06:00

آدم زیر بار یاد گرفتن بعضی چیزها نمیره. بعضی چیزها رو به طور متناوب هی یاد می گیری، فراموش می کنی، باز یاد می گیری، فراموش می کنی. یه جایی می خونی انگار که اولین باره بهت می گن و خوب یادش می گیری، دوباره یادت می ره، بعد یکی با رفتارش بهت یادآوری می کنه، اما اینطوری نیست که «یادآوری» باشه، چون حسش اینطوری نیست که یادت اومده باشه، اینطوریه که اولین باره که اتفاق می افته و چیزی یاد می گیری ازش. تنها از پس کارهای سخت براومدن از این چیزهاست، تنها بودن هر کسی تو این دنیا از این چیزهاست. تنهایی رو آدم تا آخر عمرش هی باید یادش بره و دوباره یاد بگیره.

آن دیگری

2011-11-07T19:55:00.004-06:00

یه موجود وحشی دارم تو خودم. هیچی سوال نیست براش، مطمئنه به هرچیزی که می گه، اگه تردیدی هم باشه اهمیتی نداره، با گستاخی اعتراف های وحشتناکی می کنه، گاهی از من عصبانی می شه و آرزوی مرگ کسایی رو می کنه که من خودم رو به نشنیدن می زنم! خودخواهی ها و زشتی هایی داره که رشک برانگیزه! بی باک و رهاست در جای کوچیکی که بهش دادم. شاید اگه انسان آزادی بار می اومدم حالا اون جای کوچیک مال من بود و آن دیگری این بالا نشسته بود و چیز دیگه ای می نوشت اینجا.

پُر

2011-11-07T18:59:00.001-06:00

هوا تقریبا تاریک بود، یه کم بعد از غروب. کنار تخت روی زمین نشسته بودم و از پنجره بیرون رو نگاه می کردم، بارون بود و باد، فکر می کردم قلبم یه جوریه، خالیه، خشکِ، درد می گیره وقتی خشکِ قلبم. شب خواب دیدم پسرکی دارم و برای اولین بار می خوام بهش شیر بدم. می ترسیدم، فکر می کردم سینه ام خشکِ و فایده نداره و دردم هم می گیره. اندوهگین و با نگاه بهش می گفتم که چیزی نداره تنم که بهت بدم، و اون هم با نگاه و مطمئن خودش رو می چسبوند بهم. همینکه دهنش خورد به تنم، سینه ام سرشار شد از شیر. قلبم پر شد ازش.

«کوشیدن، جستن، نه یافتن، و نه تسلیم شدن»

2011-11-07T13:19:00.000-06:00

از «جان شیفته»:

- ایده آلیسم زندگی درونی که پول را همچون مظهر طفیلی گری حقیر می شمارد، این نکته را از یاد می برد که تا از آن، دست نشسته است حق چنین قضاوتی ندارد. و ایده آلیسمی که در خاک بار یافته از پول می روید و مدعی است که دل بستگی ندارد، خود بدترین نوع طفیلی گری است.

- آدمی آنچه را که نمی گوید تا دچار وسواس وجدان نشود، همان را با دهان بسته بس لذیذتر می چشد.

- یک سرشت سرشار اگر نتواند از وجود خویش گرسنگان را غذا دهد می میرد.

- می بایست همه چیز را بگوید یا دربارۀ همه چیز خاموش بماند، همه چیز را آشکار کند یا همه را پنهان بدارد، با شوری سودایی همزبانی نشان دهد یا در نیمی از مدت گردش در سکوتی بی منفذ فرو رود....از آن سکوت های سهمناک - (و کدام مرد از آن رنج نبرده است؟) - که در طی آن، زندگی زنی که در کنارتان گام بر می دارد به جاهایی می رود که هرگز نمی توان شناخت!...نه آن که معمولا این خموشی ها رازهای بس ژرفی را در خود نهفته باشد! برخی از آن هست که اگر انسان بدان راه یابد، ژرفای آن از حد پاشنۀ پا در نمی گذرد...ولی ژرفای خاموشی هرچه باشد، پهنۀ کدری ست: نگاه در آن نفوذ نمی کند.

- رنج و درد آدمی هنگامی که به اوج خود رسید، می باید فروکش کند. یا باید مُرد و یا باید خو گرفت.

پایه

2011-11-04T21:34:00.006-05:00

رِ بَم، رِ بَم بَم رِ بَم، رِ بَم بَم
پایه را تو نگه دار
ر بم، ر بم بم ر بم، ر بم بم
بداهه با من

ر بم، ر بم بم ر بم، ر بم بم
شور را تو نگه دار
ر بم، ر بم بم ر بم، ر بم بم
نوا را من

ر بم، ر بم بم ر بم، ر بم بم
وفا را تو نگه دار
ر بم، ر بم بم ر بم، ر بم بم
جفا با من

ر بم، ر بم بم ر بم، ر بم بم
نگاه را تو نگه دار
ر بم، ر بم بم ر بم، ر بم بم
دل را من

ر بم، ر بم بم ر بم، ر بم بم
حرمت را تو نگه دار
ر بم، ر بم بم ر بم، ر بم بم
عشق با من

ر بم، ر بم بم ر بم، ر بم بم
پایه را تو نگه دار
ر بم، ر بم بم ر بم، ر بم بم
اشک را من.

خواب هایم

2011-10-31T19:31:00.000-05:00

تکه رویاهایی که در روشنی روز از زیر دستان خاطرپراکنم می گریزند، میعادگاهی در ظلمات یافته اند
تکه ای از کلام، تکه ای از نگاه، تکه ای از صدا، تکه ای از لمس حسی خاک شده
و انتقام از رویاکُشِ خفته.
خسته بر می خیزم به دفاع، دست و پازدنی دیرهنگام و مضحک

خالی

2011-10-28T10:20:00.001-05:00

وبلاگ ها، نوشته ها پر شده از عشق هایی که یک طرفش خالیه، پر شده از عشق ورزیدن روی تخت هایی که یک طرفش خالیه، پر شده از تنها عاشقی کردن هایی که اگه معشوق رو همونطوری که دلشون می خواد بدی در آغوششون، پس می زنن، انقدر که مست عاشقی کردن با جای خالیش هستن.

برای همین است...

2011-10-27T20:47:00.000-05:00

بالاخره دارم «جان شیفته» رو برای بار دوم می خونم. بعضی جمله هاش رو گاهی می نویسم اینجا، شاید وسوسه شدین که بخونین:

- وقتی که در زن سودا زنجیر می گسلد، دیگر سخن از راستی در میان نیست، و از عقل باز کمتر.

- بدا به حل دل هایی که بیش از اندازه محفوظ بوده اند، هنگامیکه سودا راه به دل باز می کند آن که عفیف تر است بی دفاع تر است.

- در عشق، اندکی وقار خوب است، اما نیازی به بسیارش نیست، چه، دیگر بیگاری است، نه عیشی و خوشی.

- برای همین است که من دوستت دارم! در خانۀ تو باد به شدت می وزد!

-چیزی را که از آنِ خودِ ما نیست، روح آزاد را، نمی توان نثار کرد. حفظ آزادیِ خود بسی مهم تر از آن است که حق باشد، وظیفۀ دینی است!

- خب نباید از مردم بیش از اندازه توقع داشت! مردم اگر در زندگی یک بار در راه عدالت مبارزه کنند دیگر از نفس می افتند. و اوه! دست کم روزی در زندگی خود عادل بوده اند و باید از ایشان منت داشت!

غریزه

2011-10-23T23:53:00.000-05:00

غریزۀ خیلی قوی و عجیبی داره در حس کردن و تشخیص اینکه یه چیزی خرابه، اما هیچوقت نمی تونه کوچکترین کنکاشی کنه و حدس بزنه که «مثلا چی!».

بقیۀ شراب

2011-10-23T23:41:00.002-05:00

مهمونها رفتن، داشتم ظرفها رو می شستم و باورم نمی شد که انقدر خسته ام. سرم یه کم گرم بود و با خودم فکر کردم ظرفها که تموم بشه می رم کنار پنجره می شینم یه سیگار روشن می کنم و بقیۀ شراب توی بطری رو هم تموم می کنم و بعد می خوابم. ظرفها تموم شد، یه راست رفتم توی دستشویی مسواک زدم و اومدم خوابیدم. مثل هر فکر دیگه ای که این روزها توی سرم میاد و به طوراتوماتیک و با عجله و بدون مکث غیر از اون رو انجام می دم.

آوازخوان

2011-10-21T21:50:00.000-05:00

آوازخوان، نه آواز. خیلی بچه بودم که فیلمی به این نام دیدم، حالا هم زیاد یادم نیست فیلم دربارۀ چی بود اصلا. ولی نمی دونم چرا با اینکه درست معنی این عبارت رو نمی فهمیدم ولی یادم مونده، شاید چون آهنگ قشنگی داره گفتنش. حالا انقدر زیاد می فهمم معنیش رو که حد نداره! توی همه جا می بینمش. توی سیاست، توی مذهب، توی عرفان، توی دوستی، توی عاشقی.

اغراق

2011-10-21T19:35:00.002-05:00

هر حسی رو از خودت یا دیگران بهش منتقل کنی اول از همه یک حاشیه ای از دورش رو می چینه و می گه خب این قسمت اغراق شده اش! توی حرف زدن باهاش گیج می شم، چون اگه حس کامل و طبیعیم رو بگم، ازش می کَنه و میندازه دور. اگه بخوام درست بفهمه باید اول اغراق کنم که وقتی ازش زد تازه درست شده باشه! نمی ارزه، فعلا در حرف نزدن و آروم بودن آشیانه ای پیدا کردم.

شباهت

2011-10-18T23:49:00.002-05:00

اگر موسیقی فیلم رو اولین بار توی خود فیلم بشنوی بعدها هم هربار که بشنویش اول از همه یاد خود فیلم می افتی و سعی می کنی صحنه ها رو یادت بیاد و پیدا کنی که هر قطعه مال کدوم صحنه بود، اما اگه موسیقی فیلمی رو بارها و بارها شنیدی و عاشقش شدی بدون اینکه فیلم رو دیده باشی، لحظه ها و حس های عجیب غریبی با اون موسیقی تجربه کردی، و بعد حالا فیلم رو می بینی...خیلی حس عجیبیه. حس و تجربۀ خودت رو با اون موسیقی، مقایسه می کنی با او صحنه هایی که اون موسیقی واقعا برای اون صحنه و اون اتفاق ساخته شده. حس عجیبیه اگه به نوعی شبیه باشه، و باز هم حس عجیبیه اگه شبیه نباشه، انگار موسیقی بیشتر به حال تو می خورده تا اون فیلم و انگار دارن ازت می گیرنش در حالیکه اصلا مال تو نبوده.

حسرت کودکانه

2011-10-16T18:23:00.001-05:00

- چقدر خلوته خیابون :(
- الان بریم کافی شاپ همه اونجان، دارن کار می کنن نگران نباش!
- نه، یکشنبه ست، کار نمی کنن
- همه خونه هاشونن اصلا
- شایدم خونه های همدیگه!

ادا

2011-10-16T18:15:00.000-05:00

کارش خیلی زیاده امسال، خیلی کم می بینمش، روزهای تعطیل هم می ره کار می کنه. یه روزهایی هم که باهاش می رم کافی شاپ برای کار کردن، روی یه میز نمی شینیم، باید یه جای دیگه بشینم و پشتم هم باشه بهش چون حواسشو پرت می کنم (راست هم می گه!! و البته نکتۀ مثبتیه). دوستهای نزدیکم این ترم نیستن اینجا و خلاصه روزگار عجیب تنهایی دارم، اداهایی باید از خودم در بیارم که گرفتار نشم!

یواش

2011-10-15T18:09:00.000-05:00

به همون اندازه که تو فیلمها نشون می دن مزه می ده، اینکه جمع شده باشی تو خودت و نیمه خواب باشی و یکی بیاد یواش ملافه بندازه روت و تو هنوز خودت رو به خواب بزنی و اون بره.