حس گرا ؟!؟؟

هرچى بيشتر ميگذره بيشتر متوجّه می شم كه مِیل و توانایی ام برای حرف زدن داره کم مي شه و دچار مرزبندی های احساسی- منطقی هم شدم. اگه بخوام مي تونم تا جايى كه مي شه از حسّ آدمها، از روحيات خودم، از هر چيزى كه بشه به طور درونى حسش كرد و لمسش كرد حرف بزنم يا توصيف كنم يا بشنوم. اما زمانى كه بحث علمى و خيلى منطقى و فرمولى ميشه - حتی در زمينه هايى كه هم برام بسيار جذّابه و هم معلوماتم در حدّى هست كه دوست داشته باشم و بتونم راجع بهش حرف بزنم- زبونم سنگين ميشه. برای انتقال اون چيزى كه مي دونم، دست و پا می زنم و سخت تر هم می شه وقتيكه تأثیراين ضعف رو مي تونم آشكارا در چهرۀ طرف مقابلم ببينم! عکس العمل بعضی ها هم مثل این آدمهایی می مونه که با يک نابينا بلند بلند حرف مي زنن!ا