زيرِ پتو هم هنوز سوزِ سرماي صبح رو پشتِ گردنم حس مي كنم. يه كم كه پاهام رو مي كشم اون طرف تر يخ مي زنم و دوباره برمی گردم جايى كه بدنم شكل ثابت گرفته بود و اونجا رو گرم كرده بود. رفتارِ آشنايیه! خارج از محدوده اى كه انقدر ثابت موندى كه شكلِ تورو گرفته خيلى نمي تونى دوام بيارى،فقط برایِ اینکه خشك نشی و برایِ رفع خستگی، گريزى مي زنى به يه كم اون طرف تر ولى دوباره برمي گردى جايى كه گرم بودی اونجا.
It's not always true. You will warm up the other side if you wait long enough. The catch is whether you want to pay the price of waiting.
پاسخ دادنحذفحق با شماست،ولی من گفتم "رفتار" چون در این نوشته هدفی فراتر از رفتارِ روزانه ای که خصوصیاتِ آدم رو شکل میده رو نشانه نرفتم و قطعا منظورم انتخابِ راه نبود.
پاسخ دادنحذف