راننده سرویس اتوبوسهاى دانشگاهمون تقريبا همه شون زن هایی هستن كه بالای چهل سال دارن.همه موهاشون درست كرده و ناخنهاشون لاک زده ست. موسيقى رو بلند مي كنن و در حالِ رانندگى با آهنگ می خونن و سرِ جاشون حركات موزون و نرمى هم مي كنن. موقعِ سوار شدن باهات سلام عليك مي كنن و موقع پیاده شدن هم خداحافظى و توصيه هاى مادرانه كه مراقب خودمون باشيم،گرم بپوشيم و.... بچه ها هم وقتی پياده میشن همه تک تک تشكر مي كنن.اينها چيزهايی هستن كه نمونه ش زياده اينجا. باید خوشایند باشه، من هم البته بعضى وقتها یه کم انرژى مي گيرم و خوشم میاد،ولى بیشترِ وقتها دلم می خواد بگم "اَااااه،چقدر تكرارى و لوووووس هستين شما، جمع كنين بساطتون رو"
شاید هم البته به خاطرِ زنِ ترشی فروشِ پشتِ مجلسِ بهارستانِ که حرصم از این بیچاره ها در میاد!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر