اگر موسیقی فیلم رو اولین بار توی خود فیلم بشنوی بعدها هم هربار که بشنویش اول از همه یاد خود فیلم می افتی و سعی می کنی صحنه ها رو یادت بیاد و پیدا کنی که هر قطعه مال کدوم صحنه بود، اما اگه موسیقی فیلمی رو بارها و بارها شنیدی و عاشقش شدی بدون اینکه فیلم رو دیده باشی، لحظه ها و حس های عجیب غریبی با اون موسیقی تجربه کردی، و بعد حالا فیلم رو می بینی...خیلی حس عجیبیه. حس و تجربۀ خودت رو با اون موسیقی، مقایسه می کنی با او صحنه هایی که اون موسیقی واقعا برای اون صحنه و اون اتفاق ساخته شده. حس عجیبیه اگه به نوعی شبیه باشه، و باز هم حس عجیبیه اگه شبیه نباشه، انگار موسیقی بیشتر به حال تو می خورده تا اون فیلم و انگار دارن ازت می گیرنش در حالیکه اصلا مال تو نبوده.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر