انقدردر طول روز به اسمهای مختلف همدیگه رو صدا می کنیم که وقتی اسم واقعی هم رو می گیم حس غریبی داره. با اسمش یک عالمه خاطره از دور میاد، از دوران راهنمایی و تابستون و حیاط و عینک قاب مشکی و درخت و توپ و اِبی و دزدیدن عکس سه در چهار و... باید یادم باشه اسمش رو بیشتر صدا کنم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر