بعضی شبها چند نفر جلوى خونه بغلى،تقريبا زير پنجرۀ من جمع ميشن،تعريف ميكنن،گاهی موسیقی میذارن، ميگن و ميخندن. خيلى صداشون رو دوست دارم. وقتى صداشون مياد منم مي گيرم مي خوابم كه تا اونها باهم هستن و من تنهاىِ تنها نشدم (!!) خوابم ببَره.
(امشب "مینای شهر خاموش" رو دیدم،قشنگ بود)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر