آدمهايى كه رفتارِ مستقلی ندارن، آدمهایی که تعریفشون میشه مجموعه اى از عكس العمل ها در مقابل عمل ديگران . اينها هيچوقت آدم رو شگفت زده نمی كنن، حتی آدم رو خجالت زده هم نمی كنن. نه با يك مهربوني كوچيك در مقابل خستگى و نا مهربانيِ تو، ونه با كلامى در ميان سكوت تو و نه حتی با بى اعتنايى و گذشتن از جهل و نادانى تو. اينها خودشون رو سانسور می كنن، گاهی خودشون رو عوض می کنن فقط براى اينكه رفتاری متناسب با رفتارِ تو داشته باشن. ضعيف ترين هاشون هم یا به این دلیل که هیچ خلاقيتی ندارن و یا اینکه هیچ برداشتی از رفتارِ تو نمی تونن داشته باشن ، گیج میشن و عین همون عملِ تو رو به عنوان عكس العملِ خودشون انتخاب می كنن تا مبادا ندانسته چیزی کم و زیاد بشه! اینها همونهایی هستن که برای تعادلِ رنج انتقام می گیرن.
سلام عسلي باهات موافقم ولي باور كن يه زمانايي ناچاري يعني ناچارت مي كنن انقدر رنج مي كشي كه قوه تخيلت تحليل مي ره انسانيتت رو فراموش مي كني همه چيزايي كه يه عمر بهشون اعتقاد داشتي رو تو يه لحظاتي گم مي كني مجبور مي شي راهي برات نمي مونه مجبورت مي كنن .مي خوام اعتراف كنم من تجربه ش كردم .(تو كي اين همه بزرگ شدي جوجه؟!!!)
پاسخ دادنحذف