موسیقیِ زبان

رفته بودم يه كارگاه آموزشى برای "writing"، مطالبش برام خيلى تكرارى بود و بعد از مدتی شروع كردم دقت كردن به آهنگ و لحن صداى دخترى كه داشت آموزش می داد. لحن صحبت کردنش لحن اکثر آمریکاییها بود، یعنی بيشتر جمله ها به نت هاى بالا ختم می شد، حتی اگه جمله پرسشى نبود با حالت پرسشى تموم می شد، اگه با نت موسیقی بخوام بگم اینطوری میشه: " سل لا سى دو؟" يا "لا سى دو؟"، يا هر حالت مختلف ديگه ای كه آخرش به " سی" یا " دو" ی بالا ختم بشه. تو فارسى به نظر مياد كه جمله ها به نتهاى بم تر و پايين تر ختم ميشه و اصولا دامنۀ تغییر نت ها در یک جمله خیلی کمه، یا اگه زبان هندی رو به موسیقی برگردونیم اکثر کلمه ها  از نت های یکی در میون تشکیل شده!