یکِ بامداد

یه کم خلوت تر که شده بود رفتیم ایستادیم سر خاک، دوستان می اومدن پشت سر هم تذکر می دادن که اگه فاتحه خوندید تشریف ببرید. یکی از لباس شخصیها اما طاقتش طاق بود و دلش می خواست بیشتر بگه. اومد ایستاد و گفت: "حالا مثلا یکِ بامداد یعنی چی؟ یعنی یکِ بامداد مُرده؟".  لحظه ای به چهره ش نگاه کردم، نه از حماقت نبود. راهمون رو گرفتیم و رفتیم که یکی دوتاشون جلومون رو گرفتن گفتن یه سوال دارن: "اصلا بگین ببینم این آقا کجاییه، کجا به دنیا اومده؟". جواب دادیم که تهران به دنیا اومده و جنوب شهر بزرگ شده. کناری من گفت اجدادش به افغانستان برمی گرده گویا. که ناگهان خنده ی تمسخر آمیزی کرد و گفت : " یعنی انقدر بدبخت شدین که یه افغانی رو می پرستین؟".
رفتیم و داشتیم فکر می کردیم چه خوب، چه لحن خوبی، چه خندۀ عصبیِ خوبی، نشان از داغِ دل داشت همه.

مصیبت

در سالى كه گذشت خيلى مصيبت سر اين ملت اومد، اما من با يكى از اين مصيبتها تازه آشنا شدم، فارسى وان! يه شبكه ماهواره كه سريالهاى درجه هشت كره اى و كلمبیایی با دوبله هاى درجه نه پخش می کنه. از بچۀ شش ساله تا آدمهای شصت ساله با قهرمانان این سریالها  آشنا هستن.  من و كاوه اوايل يكى دوجا كه ميهمانى رفتيم شروع كرديم به انتقاد كردن و البته گاهى مسخره كردن اين شبكه،كه متوجه شديم صاحبخونه با كمى خجالت داره می پرسه :"چه اشكالى داره مگه؟". بعد كم كم فهميديم كه حتی نبايد خيلى برامون بديهى باشه  که چه کسانی می بینن و چه کسانی نمی بینن.

و من اصلا نمی فهمم اين چه نوع توجيهى براى ديدن چنين مزخرفاتيه كه "مگه مردم چه سرگرمى ديگه اى دارن؟" همه كمبودها قبول اما خدايى هنوز نبايد به اينجا رسيده باشيم.

یک روز تنهایی

مثل آدمهاى معتاد تنم داره براى يك روز تنهايى می لرزه. گاهى يه گوشه اى پيدا می كنم برای چند دقيقه و وقتى سايه اى، صدايى مياد می بينم كه همون چند دقيقه هم به ترس واضطراب اومدن سايه های مهربون هدر دادم. نه براى موسيقى گوش کردن، الكى كتاب ورق زدن، با لباس راحت لم دادن روی مبل و فيلم ديدن...فقط براى فكر كردن محض، فكرى كه توش هيچ انسانى هم نباشه، كه بعد از چند ساعت نفهمم به چى فكر كردم اينهمه مدت و فقط آروم شده باشم.

خودپسند؟!

دلم می خواد دختر داشته باشم و بتونم از خودم سرشارش كنم. با چشمهاى درشت، شادی پنهان و اندوه آشكار،موسيقى، عاشق مهربونى و عاشقی و رهایی.