ديشب داشتيم با يه دوستى بعد از مدتها نوار شاملو گوش می داديم، «سكوت سرشار از ناگفته هاست». وقتى با اون صداى پر ابهت از خودش می پرسيد «به خود وفادااااار می مانم آيا؟ يا راهى سهل تر انتخاب می كنم؟»، با خودم تكرار می كردم: نه «به خود وفادار» ماندم و نه «راهى سهل تر» انتخاب كردم، به كجا چنين راهِ سخت؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر