فكر كنم آخرهاى اسفند بود که پدر حسين عليزاده فوت كرد، و مادرش هم شايد به فاصلۀ سه هفته بعد از پدرش از دنيا رفت. یاد حرف مامان می افتم که چندوقت بعد از فوت مادربزرگم دلش خیلی تنگ بود و می گفت كه آدم هرچقدر هم سنش بالا باشه مثل بچه ها دلتنگ مادرش می شه. و حالا پدر و مادر رو باهم از دست دادن، درد بی رحمی داره حتما.عليزاده اين کنسرتش رو كه چندروز ديگه ست و در تالار وحدت برگزار می شه، تقدیم کرده به پدر و مادرش و به ياد اونها قراره ساز بزنه. حتما چشمهاش رو می بنده و با هر مضرابی که سنگین میاد پايین، يک عالمه خاطره و اشک و ياد و غم و زيبايى و دلتنگی هست که می ريزه روی سيم ها. یادشون گرامی که انسانی رو خلق کردن که خالق زیباترین های این دنیا شد.
(جاى من رو هم كنارت خالى كن مامان.)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر