همه خوشحالن برای لیبی و رها شدنش از دست دیکتاتور. نگاه می کنم اخبار رو و یه چیزی دلم رو می زنه همش، با خودم فکر می کنم که اصلا ناراحت نیستم از اینکه جنبش دموکراسی خواهی در ایران همینطوری سلانه سلانه اما عمیق بره جلو، طوریکه اگه یه روزی دیکتاتور و دیکتاتوری از سرزمینمون رفت شادیمون شادی عمیق و زیبایی باشه و نمودش هم انسانی، کاش موقعی باشه که شادیمون رو با شلیک بی وقفه و پر از عقدۀ تیرهای هوایی نشون ندیم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر