وسواس بیمارگونه ای در «دروغ نگفتن» داره، و گرچه می گم «بیمارگونه» اما هنوز برام قابل احترامه این خصوصیت. فقط جایی این احترامم رو از دست می ده که این وسواس رو فقط متعلق به حقایق تلخ و زشت و بی رحم و کُشنده می دونه، امکان نداره در این موارد دروغ بگه بهت، می تونی مطمئن باشی که بتونه بکشتت با اینها یه روزی و مهم هنوز این باشه که دروغ نگفته باشه. اما حقایقی که زیبا و دل انگیز و جانبخش باشن شایستگی این وسواس رو ندارن براش و مجازِ که در مورد اونها دروغ بگه و تظاهر کنه.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر