خودم رو می بینم، کاوه رو می بینم، تو رو می بینم، او رو می بینم... با خودم تکرار می کنم این روزها « انسان دشواری وظیفه است»...وظیفه؟ وظیفۀ انسان بودن؟.. چه کُند و چه سخت، چه دشوار. می گن آزادی انسان قابل احترامه تا زمانی که به دیگری آسیب نزنه...انسانیت چی؟ انسانیت قابل احترامه تا زمانی که به انسانیت دیگری آسیب نزنه و انسانیت دیگری رو نگیره ازش؟ حتما بخشی از تعریفش همین باید باشه اصلا؛ انسانیت : احترام به انسانیت. و انسان، «توان جلیل به دوش بردن بار امانت»، چه دشوار. انسان، « توان غمناک تحمل تنهایی»، چه سخت، چه دشوار. انسان، « توان گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع شکوهناک فروتنی»، چه دشوار،چه دشوار. انسان، دشواری وظیفه.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر