داشتم مصاحبه ی مسیح علی نژاد رو با کارگردان فیلم «قلاده های طلا» گوش می دادم. دیگه حفظ شدم این ادبیات رو، دیگه سوال رو که می شنوم مطمئنم جواب دوستان چیه، جاهایی که در می رن، جاهایی که دروغ می گن، جاهایی که لجن آویزون می شه از حرفهاشون، بی ادبی ها و تهمت ها در قالب خنده و ادب چندش آور. اصلا توان و تحمل این ادبیات رو ندارم دیگه و همه اش فکر می کنم که چند درصد مردم روزانه زیر دست این نوع آدمها باید کار کنن. و باورم هم نمی شه این فیلم داره اکران می شه توی شهری که من دیدم و شنیدم مردمش رو اون روزها.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر