مثل زن های قدیمی ای شدم که توانِ نشون دادن محبتشون در حد کنار گذاشتن غذا و ترشی و مربا برای اونهاییه که دوست داره. بلد بودم خیلی، بلدم هنوز هم خیلی، ولی فعلا وحشت زده ام از هرگونه ابراز محبتی. چند شب پیش وقتی به این حالتم اعتراض کرد مثل آدمهای لال و لکنت گرفته یه کم نگاهش کردم و تنها کاری که تونستم بکنم این بود که گریه کنم توی بغلش.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر