توی فضای عجیبی ام، آدمها رو شبیه آدمهای توی فیلم های بیضایی می بینم! اغراق شده و نمایشی. حرکاتشون؛ حرف زدنشون؛ قربانی بودن یکی؛ ظالم بودن و بدنهادیِ دیگری. تکون های ناگهانی سر، چشمهای پُر و عجیب و ترسیده. بعضی ها جلوی دوربین ظاهر می شن، از نقششون میان بیرون و خبر از اتفاقی میدن و برمی گردن به نقششون و به کارهای روزمره می رسن.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر