کارها تموم شده، یه کم مستم و حال عجیب خوب و بدی دارم. دراز کشیدم و به «عالمی دگر بباید ساخت» شجریان گوش می دم، میاد کنارم دراز می کشه. می گه « چه خوبه، بعضی آدمها وجودشون این حس رو بهت می ده که تو هم خوبی.» بحث می کنیم راجع به اینکه این آگاهانه ست یا نه، من می گم اینطوری نیست و فقط خاصیت وجودِ خودِ اون آدمهاست که حس خوب بودن رو حتی به تو هم می ده، ولی کاوه فکر می کنه اون آدمها آگاهانه بهت حس خوب می دن.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر