سپاس و درود

مامان گفته بود که به یکی از دوستان فیس بوکیش که توی سوئد هست تماس بگیرم، آقای مسن متشخصی که زیاد هم لطف دارن. بعد از سی و چندی سال خارج از ایران بودن خیلی ادبی صحبت می کنن و ...خلاصه، می دونین چی می گم. زنگ زدم و توی سوال جوابهایی که بود من از دهنم گاهی انگلیسی می پرید، اینطوری نیستم اصولا ولی شاید چون حواسم خیلی جمع بود  که درست حرف بزنم بدتر می شد! قطع که کردم کاوه بهم خندید که این همون آقاست که توی فیس بوک ادبی می نویسه، گفتم آره، گفت :D.  خلاصه یه کم خجالت کشیدم با خودم، امروز دیدم که درخواست دوستی توی فیس بوک دادن و من هم قبول کردم .حالم رو پرسیدن، و من هم گفتم خب الان وقتشه یه کم جبران کنم، یادم افتاد دوستهای فیس بوکی مامان خیلی از این کلمه های فارسی « درود» و « سپاس» و اینها استفاده می کنن، خلاصه من هم در جوابشون نوشتم « سپاسگذارم»...به محض اینکه فرستادمش فهمیدم چه غلطی کردم! خلاصه فکر کنم با خودش یه سری تکون می ده و می گه این دختره چند سال از ایران اومده بیرون اون از انگلیسی پروندنش، اینم از فارسیش!
بعدش کللللی خندیدم به خودم، خب آدم باش... خودت باش!