آخرین چیزی که از تکرارهای تلخ باقی می مونه تا آدم یاد بگیره اینه که پوزخند بزنه، یا نه اصلا لبخند بزنه. یاد گرفتم، زدم. حس خوبیه، حس منتظر نبودن بعد از یک انتظار طولانی رو داره و نه به خاطر اینکه بدست اوردی، یا نه به خاطر ناامیدی، فقط دیگه منتظر نبودن.
این یکی از شیرین ترین احساستیست که من تجربه کردم. هرچند که معمولا این شیرینی زیاد، خیلی زود جای خودش رو با طعم گس یک انتظار جدید عوض می کنه...
پاسخ دادنحذف