یاد شعر شاملو افتاده بودم " ای کاش آب بودم،گر می شد آن باشی که خود می خواهی"، این موسیقی رو گوش می دادم و بلند بلند زار می زدم از زیباییش و راستش بیشتر از این که چرا من آدم شدم، که "آدمی بودن،حسرتا! مشکلی ست در مرز ِناممکن، نمی بينی؟ " چرا موسیقی نشدم؟! کاش من این موسیقی بودم، کاش من صدای خوانندۀ این آهنگ بودم "گر می شد آن باشی که خود می خواهی".

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر