یه موجود وحشی دارم تو خودم. هیچی سوال نیست براش، مطمئنه به هرچیزی که می گه، اگه تردیدی هم باشه اهمیتی نداره، با گستاخی اعتراف های وحشتناکی می کنه، گاهی از من عصبانی می شه و آرزوی مرگ کسایی رو می کنه که من خودم رو به نشنیدن می زنم! خودخواهی ها و زشتی هایی داره که رشک برانگیزه! بی باک و رهاست در جای کوچیکی که بهش دادم. شاید اگه انسان آزادی بار می اومدم حالا اون جای کوچیک مال من بود و آن دیگری این بالا نشسته بود و چیز دیگه ای می نوشت اینجا.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر