دم دست

به هرکی می گم بدش میاد، و من هم بدم میاد از اینکه بدشون میاد.  باباجون گاهی هم تنها راه سالم موندن و زنده موندن اینه که اجازه ندی کسی دستش بهت برسه! انقدر به خودت مشغول بشی و سرت رو پایین نگه داری و بالا بری و خودت رو دور از دسترس آدمها بذاری که هیچکس نتونه بهت دست بزنه، بقیه اسمش رو میذارن غرور و انزوا و خودبزرگ بینی و هزار ایراد بهت می گیرن، ولی تو فقط می خوای مدتی دور باشی از جایی که ضعیف میشه روحت توش و آدمها هم می تونن و انگولکت می کنن. نمی دونم چرا اینجوریه که آدمها نسبت به هم اینطوری میشن!! دونستن ضعف کسی یک طرف، ولی اینکه اون ضعف اگه دم دستشون نباشه و در اختیارشون نباشه آزاردهنده می شه براشون خودش  بیماریِ عمومی جداگانه ایست!