دلم کپک زده ،آه
که سطری بنویسم از
تنگی دل،
هم چون مهتاب زده ای
از قبیله آرش بر چکاد صخره ای
زه جان کشیده تا بن
گوش
به رها کردن فریاد
آخرین.
کاش دلتنگی نیز نام
کوچکی می داشت
تا به جان اش می
خواندی:
نام کوچکی
تا به مهر آوازش می
دادی،
هم چون مرگ
که نام کوچک زندگی
است
و بر سکوب وداع اش به
زبان می آوری
هنگامی که قطار
بان
آخرین سوتش را بدمد
و فانوس سبز
به تکان در آید:
نامی به کوتاهی آهی
که در غوغای آهنگین
غلتیدن سنگین پولاد بر پولاد
به لب جنبه ای بدل می
شود:
به کلامی گفته و
ناشنیده انگاشته
یا ناگفته ای شنیده
پنداشته.
سطری
شطری
شعری
نجوایی یا فریادی در
گلو
که به گوشی برسد یا
نرسد
و مخاطبی بشنود یا
نشنود
وکسی دریابد یا نه
که "چرا
فریاد؟"
یا "به چه مایه
از نیاز؟"
و کسی دریابد یا نه
که"مفهومی بود این یا مصداقی؟
صوت واژه ای بود این
در آستانه زایشی یا فرسایشی؟
ناله مرگی بود این یا
میلادی؟
فرمان رحیل مردی بود
یا نامردی؟خانی که به وادی برکت راه می نماید
یا خاینی که به کج
راهه ی نامرادی می کشاند؟"
و چه بر جای می ماند
آن گاه
که پیکان فریاد
از چله
رها شود؟-:
نیازی ارضاء شده؟
پرتابه ای
به در از خویش
یا زخمی دیگر
به آماج خویشتن؟
و بگو با من بگو با
من:
که می شنود
و تازه
چه تفسیر می کند؟
" احمد شاملو"
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر