فردا دارم می رم به سمت خونه ی جدید، شهر جدید، کشور جدید، قاره ی جدید. حس عجیبی دارم، حتی توی خداحافظی، واقعی نیست انگار هیچی! همینکه سفرم دیگه ۲۴ ساعت طول نمی کشه خودش عجیبه کلی، حتی اینکه برسم اونجا جت لگ ندارم، حتی اینکه بعد از ظهر که برسم اونجا ایران هم بعد از ظهره خودش خییییییلی عجیبه! حسم به مسافتی که پنج شش ساعته بشه رفت شوخیه انگار!
مثل هر باری که این سالها اومدم ایران، این بار هم سخت بود، سختی های پیش بینی نشده؛ و این بار هم خوب بود، خوبی های عجیب و عمیق، دوستی هایی که حس امنیت و جاافتادگی رو پیدا کردن رسما، و چقدر فرق داره وقتی آدم سی سالشه! حس غریب و تازه ی دیگه ای که داشتم و تا همین امشب هم هنوز نتونستم درست درکش کنم مامانم بود، یه کمی گیجم کرد مامانم توی این سفر، از اون جنس گیجی که خودم هم باهاش درگیرم و فکر می کنم خودم هم خودم رو همینطوری گیج می کنم! و حالا که این حس مرموزِ زیبا رو توش می بینم به این فکر می کنم که من شبیه مامانم شدم یا مامانم بطور اتفاقی شبیه من شده!؟
و خب « ترانه» که وقتی نگاهش می کنم هنوز جا می خورم. عشق های غریزی ای که تا به حال داشتم نسبت به آدمهایی بوده که از وقتی من چشم باز کردم اونها هم بودن، این اولین باره که عشق غریزی نسبت به موجودی دارم که بعد از من به این دنیا اومده. عشق غریزی نسبت به موجودی که خواهرِ آدم خلقش کرده! من دارم می رم و اون تازه نگاهش داره نگاه آشنا می شه به اطراف و از اون ترس و غریبی ای که تو این دنیا داشت کاسته شده، تازه کشف کرده که می تونه صدا ایجاد کنه و یهو یک ساعت پشت سر هم قصه می گه با لحن های مختلف مهربان و معترض و هیجان انگیز و خنده دار. صمیمی ترین دوستهاش لوسترها هستند و خب بیشتر هم با اونها حرف می زنه! خب معلومه که دلم برای صورت گردش و بوی لپش و گردنش و تفش و صدای نازکش و لباسهاش تنگ می شه، اما همینکه وجود داره تا چشمهای مامان بابام یهو با دیدنش بی حد و اندازه زنده بشن، همینکه وجود داره که خواهرم اینطوری امید و ترس و عشق داشته باشه تو زندگیش... من که با همین ها از جنوبی ترین نقطه ی سوئد هم کیف می کنم!
مثل هر باری که این سالها اومدم ایران، این بار هم سخت بود، سختی های پیش بینی نشده؛ و این بار هم خوب بود، خوبی های عجیب و عمیق، دوستی هایی که حس امنیت و جاافتادگی رو پیدا کردن رسما، و چقدر فرق داره وقتی آدم سی سالشه! حس غریب و تازه ی دیگه ای که داشتم و تا همین امشب هم هنوز نتونستم درست درکش کنم مامانم بود، یه کمی گیجم کرد مامانم توی این سفر، از اون جنس گیجی که خودم هم باهاش درگیرم و فکر می کنم خودم هم خودم رو همینطوری گیج می کنم! و حالا که این حس مرموزِ زیبا رو توش می بینم به این فکر می کنم که من شبیه مامانم شدم یا مامانم بطور اتفاقی شبیه من شده!؟
و خب « ترانه» که وقتی نگاهش می کنم هنوز جا می خورم. عشق های غریزی ای که تا به حال داشتم نسبت به آدمهایی بوده که از وقتی من چشم باز کردم اونها هم بودن، این اولین باره که عشق غریزی نسبت به موجودی دارم که بعد از من به این دنیا اومده. عشق غریزی نسبت به موجودی که خواهرِ آدم خلقش کرده! من دارم می رم و اون تازه نگاهش داره نگاه آشنا می شه به اطراف و از اون ترس و غریبی ای که تو این دنیا داشت کاسته شده، تازه کشف کرده که می تونه صدا ایجاد کنه و یهو یک ساعت پشت سر هم قصه می گه با لحن های مختلف مهربان و معترض و هیجان انگیز و خنده دار. صمیمی ترین دوستهاش لوسترها هستند و خب بیشتر هم با اونها حرف می زنه! خب معلومه که دلم برای صورت گردش و بوی لپش و گردنش و تفش و صدای نازکش و لباسهاش تنگ می شه، اما همینکه وجود داره تا چشمهای مامان بابام یهو با دیدنش بی حد و اندازه زنده بشن، همینکه وجود داره که خواهرم اینطوری امید و ترس و عشق داشته باشه تو زندگیش... من که با همین ها از جنوبی ترین نقطه ی سوئد هم کیف می کنم!
عزیزکم، خوشحالم برات یک جای جدید، یک فرهنگ جدید، یک زبون جدید و دست آخر یک مهاجرت جدید یک ستاره به ستارههای تویه وجودت اضافه میکنه این رو باید جشن گرفت هر کسی این شانس رو نداره تو زندگیش که این همه رو بتونه حتا تصور کنه. راحت باز باشه و صبحت پر امید.
پاسخ دادنحذف