دورِ هم بودیم، بحث هامون رو کرده بودیم، شام هم خورده بودیم، خنده هامون رو کرده بودیم، ساز هم زده بودیم. دلم خواست برم پیش دخترک شب رو. بیدار نشستیم دوتایی، ساعت چهار صبح بود دیگه، حرفهامون رو زده بودیم،یه کم هم رقصیده بودیم، گریه هامون رو هم کرده بودیم، خنده هامون یه کم مونده بود ازش انگار. خسته روی مبل کنار هم دراز کشیده بودیم و این بود بخشی از مکالمه مون:
- مستی هم داره میگذره و هنوز شعر نگفتم!!!
- خونۀ ما خیلی مناسب نیست واسه هنر و شاعری و اینها، ولی نگران نباش هنوز تا شفق مونده!!
- شفق؟!!
- دارم سعی می کنم کلمات ادبی استفاده کنم که فضا برای شعر گفتنت مناسب بشه!
(خندۀ بلند و بعدش چند دقیقه سکوت):
- شفق بود یا فلق؟!!
خسته نمیشم از نگاه کردن به این عکس، بعضی وقتها یهو نیم ساعت یک ساعت همینطوری نگاهش می کنم. از برگها و رنگ گلهای پشت سرمون، تا دیوار تا قفلِ در، مجسم کردن اون حیاط و اون باغچه و اون کاج... تا خنده های همه مون (بجز اون پسرک که هنوز هم به زور می خنده اما وقتی می خنده آدم خنده ش می گیره)، تا لباس نرگس که خوب یادم میاد و اون حس بزرگتریش که معلومه توی عکس، تا موهای کج امیرحسین، تا دامن مهتاب و چتری هاش و حالتی که فکر می کنی الان یه چیز بامزه میگه، تا علی با اون گوشهاش و خنده اش ( موقع خندیدن هنوز هم سرش همینطوری یه کم جلو میاد)، تا خودم که همیشه چه دوست داشتم که کوچیکترینشون بودم.
بالاخره تصمیم گرفتیم (یا گرفتم!) که تلویزیون رو از خونه حذف کنیم. حالم داشت از برنامه های تلویزیون و البته بیشتر ازخودم بد می شد دیگه. حالا وقت دارم برای کارهایی که حس آدم بودن و زنده بودن بهم بده. امتحان می کنیم، کاش زنده باشم هنوز! اینهم فعلا تصویریه که به جای تلویزیون می بینم، و شعر بالاش هم که من خیلی دوست دارم:
